สิบสองชีวิตที่รอดจากความตายมาอย่างปาฏิหาริย์ ทรุดตัวลงนั่งบนคันนา หอบหายใจเฮือกใหญ่
เมื่อแน่ใจว่าอีกาผีเหล่านั้นไม่กล้าข้ามเขตป่าเข้ามา ประสาทที่ตึงเครียดก็ผ่อนคลายลง ปัญหาที่สะสมไว้จึงระเบิดออกมาทันใด
"เมื่อกี้ใครผลักฉัน!?"
อวี๋ซือซือผมเผ้ายุ่งเหยิง เข่ายังเลือดซิบ เธอชี้หน้าไป๋เหลียนฮวาที่กำลังดื่มน้ำด้วยดวงตาแดงก่ำ
"ไป๋เหลียนฮวา! ท่อนไม้เมื่อกี้เธอผลักลงมาใช่ไหม!? เธออยากใช้ฉันเป็นเหยื่อล่อ!"
ไป๋เหลียนฮวาที่กำลังเพลิดเพลินกับความรู้สึกของการรอดตาย เปลือกตากระตุก แต่ไม่นานก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นคนน่าสงสารทันที
"ซือซือ พูดอะไรกันเนี่ย... ตอนนั้นมันมืดมาก ทุกคนก็วิ่งหนีกัน ฉันก็เกือบล้มเหมือนกัน จะไปทำร้ายเธอได้ยังไง?"
"กลับจะเป็นเธอเองที่วิ่งช้า เกือบทำทุกคนเดือดร้อน ตอนนี้ยังจะมาป้ายสีฉันอีก... อู้ๆๆ..."
พูดจบ เธอก็เอนตัวไปพิงหยางเหว่ยที่อยู่ข้างๆ ทำเป็นเหมือนถูกทำร้ายจนเสียใจสุดขีด
หนุ่มๆ สามคนที่เดิมทีตามจีบอวี๋ซือซือ หรือที่เรียกกันว่า"กลุ่มบ่าวบริการ"
ตอนนี้เพื่อความอยู่รอดในกลุ่ม ต่างก็พากันเปิดปาก
"ใช่ๆ ซือซือ เมื่อกี้มันวุ่นวายมาก เธอคงดูผิดไปเอง"
"เพื่อนไป๋อ่อนแอขนาดนั้น จะมีแรงผลักท่อนไม้ได้ยังไง"
"ทุกคนก็กลัวกันไปหมด เลิกคิดมากเถอะ"
เห็นเพื่อนสนิทหักหลังและหนุ่มๆ ที่ตามจีบหันไปเข้าข้างอีกฝ่าย อวี๋ซือซือโกรธจนตัวสั่น:"เธอ... พวกเธอ..."
"พอแล้ว!!"
เสียงตะโกนก้องด้วยความโกรธจัดขัดจังหวะการทะเลาะนี้
หยางเหว่ยปาขวดน้ำเปล่าในมือลงพื้นอย่างแรง ลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด
ผลักไหล่อวี๋ซือซืออย่างแรงจนเธอเซถอยหลังแล้วล้มลงไปกับพื้น
"อวี๋ซือซือ! เธอจะเอาเรื่องไปถึงไหน!?"
หยางเหว่ยมองเธอจากเบื้องบนพร้อมชี้นิ้ว น้ำลายกระเด็น
"สถานการณ์ตอนนั้น ใครก็ช่วยเธอไม่ได้! ทุกคนอยากมีชีวิตอยู่!"
"ที่นี่ไม่ใช่โลกสีน้ำเงิน! ไม่ใช่โรงเรียน! เธอก็ไม่ใช่เจ้าหญิงน้อยที่ใครๆ ในบ้านก็ตามใจ!"
"ถ้าอยากมีชีวิต ก็หุบปากแล้วทำตามคำสั่ง! ไม่มีใครอยากแบกรับความเอาแต่ใจของคุณหนูอย่างเธอหรอก!"
คำพูดของหยางเหว่ยเหมือนมีด ค่อยๆ ทึ้งศักดิ์ศรีสุดท้ายของอวี๋ซือซือออกไป