ห้านาทีก่อน...
วื๊ดดด!
เสียงระเบิดดังข้างหูค่อย ๆ เบาลงจากดังมากเป็นเบาลง
"เฮ้ย! ตื่นสิ!!"
"ไอ้หนู อย่านอนต่อ! นอนต่อก็ตายจริง ๆ นะ!!"
"ชั้นไม่อยากตายไปพร้อมกับแกหรอกนะเว้ย!!"
เสียงแหบห้าวของใครบางคนดังขึ้นในหัว
"นี่ที่ไหน? ชั้นเป็นใคร? ชั้นทำอะไรอยู่?"
กัวซ่วยค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงง
สิ่งที่เห็นคือใบหน้าของโฮชิโนะฮิคารุที่กำลังส่งแสงสีเขียวแห่งการรักษาออกมาอย่างสุดกำลัง
"อ้อ...ชั้นนึกออกแล้ว"
กัวซ่วยส่ายหัว "ชั้นกำลังสู้กับไอ้อสูรคามิยะ โคนันอยู่"
เขาพยายามดิ้นรนลุกขึ้น รู้สึกเจ็บไปทั้งตัวอย่างกับร่างแหลกสลาย
"เกิดอะไรขึ้น? ชั้นทำไมถึง..."
โฮชิโนะฮิคารุพูดเสียงสั่นเครือ
"นายเพิ่งเริ่มสู้ก็ถูก [เที่ยงธรรมสวรรค์] ของไอ้อสูรนั่นดีดออกไป กระแทกจนสลบ"
"ตอนนี้พี่ลีน่ากำลังสู้กับมันอยู่!"
กัวซ่วยมองไปที่สมรภูมิด้วยร่างกายที่สั่นเทา
เห็นเพียงเยคาเตรินาที่กลายเป็นครึ่งมังกรไปแล้วยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง ตัวเปื้อนเลือด
เกล็ดหลุดร่วงเป็นบริเวณกว้าง กำลังประคองตัวสู้กับคามิยะ โคนันที่ลอยอยู่กลางอากาศอย่างยากลำบาก
"พวกแกไม่ใช่คู่มือของชั้นหรอก!!"
คามิยะ โคนันลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย
"ยอมแพ้ซะเถอะ! ชั้นอาจจะใจดีเลื่อนเวลากินพวกแกออกไปได้!"
"โดยเฉพาะไอ้แม่มังกรนี่ เนื้อคงจะนุ่มละมุนมากแน่ ๆ!"
"บ้า ๆ อะไรวะ!!"
เยคาเตรินาคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว หางมังกรอันเป็นเงาร่างกวาดออกมา!
ฟาดคามิยะ โคนันกระเด็นออกไป ชนกำแพงรับน้ำหนักพังทลาย
แต่สำหรับคามิยะ โคนันที่มีร่างกายของผีตายอยากแล้ว นั่นก็แค่เกาให้คันเท่านั้น
เขาออกมาจากซากปรักหักพังอย่างไม่เป็นอันตรายแม้แต่น้อย ปัดฝุ่นบนตัว สายตาแห่งความสังหารยิ่งทวีความรุนแรง
"อย่ามัวแต่ยืนงง!!รีบลุกขึ้นมา!!"
เยคาเตรินาหันมามองกัวซ่วยแล้วตะโกน "ชั้นจะทนไม่ไหวแล้ว!!"
กัวซ่วยยันเข่าทั้งสองข้าง กัดฟันลุกขึ้นยืน กำมีดแล่หมูในมือแน่น
"ได้...ชั้นไปเดี๋ยวนี้..."
และในขณะนั้นเอง เสียงแหบห้าวในหัวก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"เดี๋ยวก่อน! ไอ้หนู! อย่ารีบไปตาย!"
"ฟังชั้นพูดก่อน!!"
"อัลเบิร์ต?!"
กัวซ่วยชะงัก "นายตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่?"