โลกแดนเถื่อน วันที่สามของการทะลุมิติทั้งมวล
เวลา 05:55 น.
ฐานที่สองของประเทศหัวเซี่ย อาคารบัญชาการกลาง
ภายในห้องทำงานระดับสูงสุด
แม้นอกหน้าต่างจะมีแสงอรุณเริ่มฉาย แต่คนสองคนในห้องนี้เห็นทีไม่ได้หลับนอนทั้งคืน
ว่านฉางเจิ้งนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ตรงหน้ามีชามโจ๊กขาวกับจานผักดอง
ใต้ตาของทั้งคู่คล้ำเป็นรอย เขาดื่มโจ๊กไปพลางจ้องแผนที่ยุทธวิธีบนกำแพงไปพลางอย่างเหม่อลอย
"ผู้บัญชาการ อีกสิบนาที"
เจ้ายานดูเวลา กลืนโจ๊กในปากลงไป น้ำเสียงแฝงความขุ่นเคือง
"วันนี้ลิสต์อันดับกำลังจะรีเฟรชแล้ว"
"ไม่รู้ว่าเจ้านั่นที่ไม่ต้องพูดให้มากความจะครองที่หนึ่งได้อีกหรือเปล่า"
พูดจบ เจ้ายานก็วางตะเกียบลงหนักๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ
"พวกทีมที่ปรึกษา เอาแต่เย็นชาใส่ตลอด!"
"รายงานวิเคราะห์ที่ส่งมาเมื่อกี้ท่านดูหรือยัง?"
"ไม่หยุดพูดว่า 'ไม่ต้องพูดให้มากความ' คนนี้ได้คะแนนมาเพราะความดวงเฟื่อง!"
"บางคนถึงกับเดาว่าเขาเจออสูรสองเผ่าใหญ่ปะทะกันแล้วเก็บเอาประโยชน์!"
"ฟังสิ! นี่มันคำพูดมนุษย์หรือไง! ยอมรับซักทีว่าเมืองหัวเซี่ยของเรามีอัจฉริยะเกิดมา มันยากขนาดนั้นเลยหรือ?"
"บางทีฉันโกรธจนอยากฟันพวกมันให้หมด!"
"แค๊กๆ..."
เจ้ายานพูดยิ่งขึ้นก็ยิ่งตื่นเต้น โจ๊กติดคอ ไอจนหน้าดำหน้าแดง
ว่านฉางเจิ้งส่ายหัวอย่างจนใจ ยื่นมือตบหลังสหายร่วมงานเก่าคนนี้เบาๆ
"พอแล้ว พอแล้ว หล่าวเจ้า ใจเย็นๆ"
"คำพูดของทีมที่ปรึกษาถึงจะฟังไม่เข้าหู แต่ก็ไม่ได้ไร้เหตุผลเสียทีเดียว"
"เรื่องของ 'ผีเสื้อกลางคืน' แบบนี้ ในตอนทะลุมิติแบบวงเล็ก เคยเกิดขึ้นไม่น้อย"
ว่านฉางเจิ้งคีบผักดองหนึ่งชิ้น นึกถึงเรื่องเก่า
"จำพวกที่ทะลุมิติเมื่อห้าปีก่อนได้ไหม?"
"ฝั่งประเทศอินทรีมีคนโหดออกมา วันที่หนึ่งคะแนนทะลุหมื่น สั่นสะเทือนทั้งโลก"