กัวซ่วยรู้สึกว่ากระบอกตาซ้ายของเขาราวกับถูกเทลาวาเข้าไป
ความร้อนแสบนั้นแล่นไปตามเส้นประสาทตาเข้าสู่สมองโดยตรง ทำให้เขาแทบจะเจ็บจนสลบไปในทันที
“เอ่อ... อ่า...”
เขากำขาโต๊ะไว้แน่น เล็บแทบหัก
แต่ในขณะที่เขากำลังจะแตกสลาย ความเจ็บปวดรุนแรงนั้นก็กลับบรรเทาลงอย่างรวดเร็ว
ตามมาด้วยความรู้สึกชาและคัน
แต่กัวซ่วยกลับพบด้วยความตกใจว่าร่างกายของเขากำลังสูญเสียความรู้สึก!
ดวงตาแห่งหายนะนั่นไม่เพียงแต่จะเชื่อมเข้ากับเส้นประสาทของเขาเท่านั้น แต่กำลังย้อนกลับมาฮุบกินวิญญาณของเขาด้วย!
มันต้องการยึดร่าง!
สัมผัสอันตรายส่งสัญญาณเตือนอย่างบ้าคลั่ง แดงจนดำ!
“คิดจะควบคุมฉันงั้นเหรอ?!”
กัวซ่วยชกไปที่เม็ดพลังปีศาจของตัวเองโดยตรง ใช้ความเจ็บปวดแสบสาหัสเพื่อช่วงชิงการควบคุมร่างกายคืนมาบางส่วน
ฉันไม่กลัวแม้แต่ความตาย แล้วจะไปกลัวนายเรอะ?!
“ยังไงก็ไม่มีทางปล่อยให้นายทำตามอำเภอใจเด็ดขาด!”
กัวซ่วยโหดเหี้ยมสุดขีด
ถ้าความมุ่งมั่นไม่พอ ก็ต้องใช้ความเจ็บปวดที่รุนแรงกว่าเดิมมาสร้างแรงกระตุ้น!
เขาพยุงตัวเองขึ้น คว้าเครื่องมือทรมานอันหนึ่งที่แขวนอยู่บนกำแพงข้าง ๆ มาสวมเข้ากับคอของตัวเองอย่างแรง!
ยังไม่พอ!
เขาคว้าเชือกป่านเส้นหนาที่ไม่รู้ว่าเคยใช้แขวนคอคนตายไปกี่คน ผูกเป็นปม แล้วแขวนไว้กับตะขอเหล็กขึ้นสนิมที่ห้อยอยู่ข้างบน
จากนั้น ก็ยื่นคอของตัวเองเข้าไปในนั้น
เตะเก้าอี้ทิ้ง
ดังปัง!
ความรู้สึกหายใจไม่ออกอย่างรุนแรงถาโถมเข้ามาทันที!
หนามงอที่อยู่บนคอทิ่มแทงเข้าไปในเนื้อหนัง ความเจ็บปวดจากการขาดอากาศทำให้สมองของเขาขาดออกซิเจนอย่างหนัก
แต่ก็เพราะการกระตุ้นที่รุนแรงจนเกือบตายแบบนี้เอง ความรู้สึกชาที่เกิดจากการถูกยึดร่างจึงถูกกดลงไปได้อย่างยากลำบาก!
“แค่ก... แค่ก ๆ...”
ครึ่งนาทีต่อมา
ความคันประหลาดนั้นหายไปอย่างสิ้นเชิง ตามด้วยความรู้สึกเย็นสบายที่แผ่จากดวงตาซ้าย
การมองเห็นกลับคืนมา!
ชัดเจนยิ่งกว่าเดิมเสียอีก!
เขาทำสำเร็จ!
เขาควบคุมอาวุธปีศาจระดับเอชิ้นนี้ได้แล้ว!
แต่...
กัวซ่วยกลับยิ้มไม่ออก
เพราะตอนนี้เขายังคงห้อยอยู่กลางอากาศ หน้าแดงเป็นสีตับหมู ขาสองข้างถีบไปมา ตาเหลือกแทบจะพลิกกลับ
“ฉัน... ฉันจะตายแบบนี้งั้นเหรอ?”