วันที่สี่ที่มนุษย์ทั้งปวงล่องสู่โลกแดนเถื่อน กลางดึก 23:30 น.
เวลาผ่านไปไวราวกับชั่วพริบตา ราตรีเข้าปกคลุม
บนโต๊ะอาหารในรถบ้าน มีหม้อใหญ่สองใบใส่ผักโขมตุ๋นเนื้อแกะร้อน ๆ วางอยู่ พร้อมข้าวคลุกผักดองหนึ่งหม้อใหญ่ใสแวววาว
ทุกคนนั่งล้อมวงกัน อิ่มหนำสำราญกันอย่างสุขใจ
ในห้องขับ
กัวซ่วยตักข้าวเข้าปากไปพลาง พูดชมด้วยเสียงอู้อี้ไม่ชัดถ้อยชัดคำ
"อื้ม! หอม! หอมสุด ๆ!"
"ยังไงก็ฝีมืออาจารย์เฉินอร่อยสุด! ฝีมือนี่... เจ๋งเป้ง!"
"ผมรู้ว่าเจ้านายสายตาดี! หาภรรยามาได้ทั้งสวย ทั้งทำอาหารเก่งอีก!"
ข้าง ๆ กัน หวังเหมิ่งไม่พูดอะไรสักคำ ทำได้เพียงแค่เข hand ข้าวอย่างเดียว
ในฐานะเพื่อนร่วมทุกข์ร่วมยากที่สมัยมหา'ลัยเคยทุ่มเงินไปกับงานอดิเรกจนต้องพึ่งข้าวกล่องราคาถูกประทังชีวิต เคยกินแต่อาหารปรุงแต่งรสจัดจนชิน
ตอนนี้อาหารบ้าน ๆ ธรรมดา ๆ ชุดนี้ สำหรับพวกเขาแล้วช่างเป็นอาหารเลิศรสเสียยิ่งกว่าอะไร!
โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับฝีมือตุ๋นรวมมิตรสุดโหดของอวี๋ซือซือที่แทบทำให้คนรุ่นเก๋ากลับฟื้นจากโลงขึ้นมาได้ ฝีมือของเฉินถงนี่ถือเป็นระดับเชฟใหญ่เลยทีเดียว!
ในห้องท้ายรถ
โฮชิโนะฮิคารุและเยคาเตรินา สมาชิกนอกสังกัด ก็ได้รับอาหารแบ่งมาด้วยเช่นกัน
แม้เมื่อเทียบกับสมาชิกเต็มตัว เนื้อในชามของพวกเธอจะน้อยนิดเพียงแค่ส่วนเดียว
แต่สำหรับพวกเธอที่แทบไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน นี่ถือว่าน่าพอใจมากแล้ว
เยคาเตรินาลิ้มรสอย่างละเมียดละไม ใครเห็นก็คงนึกว่าเธอกำลังชิมช็อกโกแลตชั้นเลิศ
"อือ... นี่คือรสชาติของเนื้อ..."
โฮชิโนะฮิคารุซาบซึ้งจนน้ำตาเอ่อล้น อยากจะกลืนลิ้นของตัวเองลงไปด้วยซ้ำ
อีกฝั่งหนึ่งของโต๊ะ