ฉู่หลินกำยันต์คุ้มกายไว้ในมือ พลันคิดจะบุกเข้าไปในหมู่บ้านจัดสรรโดยไม่รู้ตัว
เขารู้ดีว่ามีเพียงปรมาจารย์คนนั้นเท่านั้นที่จะช่วยเขาได้
แต่ไม่รู้เพราะอะไร ทั้งที่เขาอยู่ห่างจากประตูทางเข้าหมู่บ้านเพียงไม่กี่ก้าว กลับเดินไปไม่ถึงเสียที ราวกับเดินวนอยู่ที่เดิมตลอดเวลา
ระยะทางแค่ไม่กี่ก้าว กลับเหมือนห่างกันด้วยภูเขานับพันสายน้ำนับหมื่น
ในใจฉู่หลิน ระยะทางนี้ยิ่งเหมือนเส้นแบ่งระหว่างความเป็นกับความตาย... ถ้าบุกเข้าไปในหมู่บ้านได้ เขาก็ยังมีโอกาสรอด แต่ถ้าเข้าไปไม่ได้ คืนนี้ชีวิตของเขาคงจบลงที่นี่
ทันใดนั้น ยันต์คุ้มกายในมือก็แผ่ความร้อนราวกับถูกเผา ฉู่หลินแบมือออกดู พบว่ายันต์ในฝ่ามือหมดฤทธิ์ไปแล้ว ตอนนี้กลายเป็นเถ้าถ่านไปเรียบร้อย
ลมพัดวูบเดียว เถ้ายันต์ก็ปลิวหายไปจนไม่เหลือแม้แต่นิด
ฉู่หลิน “…………” นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสรสชาติของความสิ้นหวัง
เมื่อไม่มียันต์คุ้มกาย ฉู่หลินก็ไม่ต่างจากเนื้อบนเขียง ปล่อยให้ใครเชือดเฉือนได้ตามใจ
อีกด้านหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายสิบกิโลเมตร ปรมาจารย์โจวเห็นว่าแผนการของตนใกล้จะสำเร็จ ก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง
ที่เขาลงแรงไปตั้งมากมายเพื่อทำลายม่านคุ้มกันของอีกฝ่าย ไม่ได้เสียเปล่าจริง ๆ!
ปรมาจารย์โจวยังคงร่ายคาถาต่อ
ฉู่หลินที่อยู่นอกหมู่บ้านพลันรู้สึกเหมือนมีคนบีบคอแน่น ร่างกายลอยสูงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ปลายเท้าค่อย ๆ พ้นจากพื้นดิน...