ฉู่หลินไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบขอความช่วยเหลือจากซูจิ่นทันที
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้ววิดีโอคอลผ่านวีแชตหาซูจิ่น
ก่อนหน้านี้ก็แค่หงุดหงิด นอนไม่ค่อยหลับอะไรทำนองนั้น ยังไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน พอจู่ ๆ ต้องเผชิญกับเรื่องน่าตกใจขนาดนี้ ฉู่หลินก็ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ
โดยเฉพาะเมื่อครู่ที่เขาเพิ่งรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด
หลังวิดีโอคอลเชื่อมต่อ พอฉู่หลินเห็นหน้าซูจิ่น ก็เหมือนได้เห็นผู้ช่วยชีวิต
“ปะ-ปรมาจารย์ ผมเพิ่งเจอเรื่องใหญ่…”
ฉู่หลินเล่าเหตุการณ์อย่างตะกุกตะกัก
ซูจิ่นกลับสงบนิ่งอย่างยิ่ง ต่างจากความหวาดผวาของเขาโดยสิ้นเชิง “ฉันไม่ได้บอกเหรอว่าอย่าถอดเครื่องรางคุ้มภัย?”
ฉู่หลิน “……” จริงด้วย ปรมาจารย์เตือนเขาแล้ว!
หรือว่าปรมาจารย์คำนวณไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเขาจะต้องเจอเคราะห์ครั้งนี้?
ซูจิ่นหาวแล้วพูดเนิบ ๆ “เดี๋ยวฉันส่งที่อยู่ให้ พรุ่งนี้เช้ามาหาฉัน แค่พกเครื่องรางคุ้มภัยติดตัวไว้ นายก็จะไม่เป็นอะไร”
ฉู่หลินรีบรับคำไม่หยุด
ซูจิ่นวางสายทันที แล้วส่งที่อยู่บ้านตระกูลซูให้ฉู่หลิน
ฉู่หลินอยู่ในห้องได้ไม่กี่นาที ก็ยิ่งรู้สึกไม่ปลอดภัย โดยเฉพาะความเงียบสงัดยามดึกที่ทำให้ขนลุกขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ
ฉู่หลินคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็กำเครื่องรางคุ้มภัยในมือแน่น เปลี่ยนเสื้อผ้า หยิบกุญแจรถ แล้วออกจากบ้านตระกูลฉู่ไปทันที
จากนั้นก็ขับตรงไปยังบ้านตระกูลซูตามที่อยู่ซึ่งซูจิ่นส่งให้
ฉู่หลินเพิ่งออกไป ซูอวิ๋นก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหว