เหล่าองครักษ์หน้าประตูได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย ก็ไม่ทันคิดมาก รีบบุกเข้ามาช่วยกันกดตัวกู้จิ่นเจ๋อไว้
"เร็วเข้า เอาเชือกมา องค์ชายสามอาการกำเริบแล้ว!"
มือเท้าของกู้จิ่นเจ๋อถูกกดไว้ เขาดิ้นรนพลางเปล่งเสียงตะโกนลั่น: "ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ คุณชายน้อยจะไปส้วม!"
ลูกตาเขาแดงก่ำเพราะเลือดคั่ง สีหน้าบ้าคลั่ง ทำเหล่าองครักษ์ยิ่งเชื่อแน่ว่าเขากำเริบ
ดูท่าอาการขององค์ชายสามจะหนักกว่าก่อนหน้านี้เสียอีก ต่อไปพวกเขาคงต้องใส่ใจให้มากขึ้น
ยังดีที่ไม่มีใครได้รับ...เดี๋ยวก่อน พระธิดาเล่า?
เมื่อครู่พระธิดาวิ่งพรวดพราดเข้ามาในลาน เหตุใดบัดนี้ไม่มีแม้แต่เงา?
นึกถึงว่าพระธิดาอาจจะถูกองค์ชายสามทำร้ายแล้ว เหล่าองครักษ์พากันเปลี่ยนสีหน้าไปตาม ๆ กัน
"พวกเจ้าทำอะไรกัน?" ขณะที่เหล่าองครักษ์กำลังคิดจะแบ่งคนไปตามหาพระธิดา เสียงขุ่นของกู้เยี่ยนเจาก็ดังขึ้นด้านหลัง
"ทูลฝ่าบาท องค์ชายสามพระอาการกำเริบพุ่งไปยังส้วม เป็นเพราะพวกกระหม่อมเฝ้าดูแลไม่เข้มแข็งพอ ขอฝ่าบาทโปรดลงอาญา..."
ใบหน้าเล็ก ๆ ของกู้จิ่นเจ๋อแดงก่ำ ตะโกนจนเสียงแตกพร่า: "พวกเจ้าต่างหากที่กำเริบ คุณชายน้อยจะไปปลดทุกข์!"
อะไรที่ว่าเขากำเริบพุ่งไปส้วม?
อัดอั้นมาทั้งวัน เขาแทบจะระเบิดอยู่แล้ว!
จะไปปลดปล่อย...ไม่ใช่พุ่งไปส้วมไปกินอุจจาระ!
เรื่องน่าขยะแขยงเช่นนี้ อย่าว่าแต่ยามนี้สมองเขาแจ่มใสเลย ต่อให้ยามกำเริบ ก็ไม่มีทางทำเรื่องเช่นนี้เด็ดขาด!
กู้เยี่ยนเจาโบกพระหัตถ์ "ปล่อยเขา พวกเจ้าถอยไปให้หมด!"