"ผี! ไปให้พ้น อย่าเข้ามา!"
หลิงเยียนซูบผอม ใบหน้าหมองคล้ำ หมดท่าทีหยิ่งยโสแต่ก่อนแล้ว ยามนี้นางตัวสั่นสะท้าน ภาพนั้นทำให้ถังถังรู้สึกสะใจยิ่งนัก
"หึ! สมควรแล้ว!" ถังถังส่งเสียงเย้ยหยันในลำคอ "ไม่ทำเรื่องชั่ว ไม่ต้องหวั่นผีมาหา! ผลกรรมหมุนเวียน หนีบ่พ้น!"
ถ้อยคำหนักแน่นของเด็กน้อยดังก้องในคุกใต้ดินอันเย็นเยียบชื้นแฉะ หลิงเยียนได้ยินพลันสะท้านไปทั้งร่าง หน้าซีดขาวยิ่งกว่าเดิม
นางยังถูกมัดบนแท่นลงทัณฑ์ ขยับได้แต่ศีรษะ บัดนี้ส่ายหน้าปฏิเสธอย่างบ้าคลั่ง "ไม่ใช่ข้า! เส้นใยแห่งเลือดเนื้ออะไร ข้าไม่รู้เรื่องเลย!"
นางเพียงอยากแย่งตำแหน่งชายาของจิ้งอ๋องเพื่อแทรกซึมเข้าจวนจิ้งอ๋อง ทรมานจิ้งอ๋องเพื่อล้างแค้นให้พี่ชายที่ตายอย่างน่าอนาถ!
ส่วนเส้นใยแห่งเลือดเนื้อนั่น นางไม่เคยได้ยินแม้แต่น้อย!
หลิงเยียนทั้งตกใจทั้งโกรธ ใบหน้าบิดเบี้ยวน่าเกลียดน่ากลัว เค้นเสียงลอดไรฟัน "ใส่ร้าย! พวกเจ้าจงใจใส่ร้าย!"
ของที่นางทำ นางยอมรับ ของที่ไม่ได้ทำ เหตุใดต้องมารับเคราะห์แทน?
เสี่ยวหม่านกลอกตาปริบๆ มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์ จำแลงกายเป็นภาพน่าขนลุก ล่องลอยเข้าใกล้หลิงเยียนอย่างช้าๆ
หึ! ก็ไอ้ตัวร้ายนี่แหละที่รังแกท่านแม่ เสี่ยวหม่านจะขู่ให้นางร้องไห้ ออกแทนโทสะให้ท่านแม่!
คิดถึงตรงนี้ ใบหน้าเล็กๆ สีเขียวซีดของเสี่ยวหม่านยิ่งดูน่าหวาดกลัว