ใบหน้าของเฉิงซีโหรวซีดเผือด มือที่กำผ้าเช็ดหน้าแน่นขึ้นเล็กน้อย นางลุกขึ้นยืน ฝืนยิ้มที่คิดว่าเป็นมิตรและอ่อนโยน: "หม่อมฉันเฉิงซีโหรว คารวะพระธิดาคังเล่อ พระธิดาทรงเจริญ!"
ถังถังเพิ่งเห็นรูปลักษณ์ของเฉิงซีโหรวชัดเจน ใบหน้างดงามละมุน มีดวงตาคล้ายลูกกวาง ผมเกล้าคู่ประดับด้วยดอกไม้ผ้าที่กำลังเป็นที่นิยมสองดอก ประกอบกับชุดยาวสีขาวจันทร์ กลับยิ่งขับเน้นให้ดูงามสง่าและมีชีวิตชีวา
ความยินดีที่เพิ่งก่อตัวในดวงตาของเด็กน้อยพลันสลายหายไป ดวงตากลมโตรูปซิ่งแปรเปลี่ยนเป็นความระแวดระวัง
ก่อนหน้านี้ถังถังยังไม่ทันสังเกต ตอนนี้ถึงได้พบว่าบนศีรษะของนางรายล้อมด้วยไอทมิฬเข้มข้นกลุ่มหนึ่ง
ราวกับเป็นการตอบสนองโดยสัญชาตญาณ มือน้อยๆ ของถังถังคว้าชายฉลองพระองค์ของฮองเฮาไว้แน่น ใบหน้าน้อยๆ ที่งดงามราวงานแกะสลักปรากฏความเคร่งขรึมที่ไม่สมวัยออกมาหลายส่วน
"แม่นางเฉิงไม่ต้องมากพิธี พระราชทานที่นั่ง!" ถังถังเลียนแบบท่วงท่าของเสด็จพ่อในยามปกติของนาง เอ่ยออกมาอย่างเรียบเฉย
ตอนนี้นางเห็นไอทมิฬแล้วใจสั่นสะท้าน อยากจะรีบบอกสิ่งที่ค้นพบเมื่อครู่ให้เสด็จย่าทราบ เพื่อให้ทรงระมัดระวัง
"ขอบพระทัยพระธิดา!" หลังจากเฉิงซีโหรวนั่งลงแล้วก็ทอดสายตาต่ำลง ไม่กล้าเอ่ยอะไรอีก
นางกับยายเดินทางไกลนับพันลี้เข้าวังหลวง ก็เพื่อจะได้มีโอกาสแสดงตัวต่อหน้าฮองเฮา และหาช่องทางสร้างสัมพันธ์ไมตรีกับพระธิดาคังเล่อ
ได้ยินมานานแล้วว่าพระธิดาคังเล่อทรงเป็นที่โปรดปราน แคว้นวังนี้ผู้ที่ได้รับความโปรดปรานที่สุดก็คือนาง วันนี้ได้พบก็จริงดังคำร่ำลือ