"เป็นไปได้อย่างไร!" ความตื่นตระหนกในแววตาของฮ่องเต้หมิงเต๋อยังไม่ทันจางหาย ทว่ายังไม่ลืมที่จะเอ่ยปลอบหลานสาว "ชัดเจนว่าเป็นเพราะเหล่าบรรพชนฮ่องเต้ทรงปีติยินดีเกินไปต่างหาก..."
สิ้นเสียง ฮ่องเต้หมิงเต๋อโบกมือรับสั่งหวังจงอย่างหนักแน่นให้จัดป้ายวิญญาณของเหล่าบรรพชนฮ่องเต้กลับที่อย่างระมัดระวัง
ถังถังยืนอยู่หน้าเบาะสวด น้อยมือกำชายเสื้ออย่างไม่เป็นสุข ดวงหน้าคลอไปด้วยความน้อยใจและไม่เข้าใจ
"เสด็จปู่ มิเช่นนั้น..." เด็กน้อยลังเลไปมาหลายครั้ง สุดท้ายจึงรวบรวมความกล้าเสนอขึ้น "มิเช่นนั้นอีกสองสามวันข้าค่อยมาใหม่นะเจ้าคะ?"
อาจเป็นได้ว่าเงินกระดาษทองที่ถังถังพับให้น้อยไป เหล่าบรรพชนแบ่งกันไม่พอ
นางจะกลับไปพับเงินกระดาษทองเพิ่ม พอคราวหน้ามาเซ่นไหว้บรรพชนอีกครั้ง ป้ายของพวกท่านจะได้ไม่ล้มอีกแน่แล้ว~
เมื่อเห็นหลานสาวรู้ความเช่นนี้ ใจของฮ่องเต้หมิงเต๋อทั้งหวานทั้งขม อดไม่ได้ที่จะลูบศีรษะนาง "ไม่ต้องกลัว เสด็จปู่คุ้มครองเจ้าอยู่!"
สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากฝ่ามือบนศีรษะ ถังถังสูดจมูกฟุดฟิดแล้วผงกศีรษะอย่างแรง "เสด็จปู่คุ้มครองถังถัง ถังถังก็คุ้มครองเสด็จปู่!"
เป็นเพียงคำพูดธรรมดายิ่งกว่าธรรมดา ทว่ากลับทำให้ขอบตาของฮ่องเต้หมิงเต๋อแดงขึ้นมาอย่างมิอาจควบคุม ในอกหวานยิ่งกว่ากินน้ำผึ้งผสมน้ำตาลเสียอีก
บรรพบุรุษไม่ยอมรับเป่ากวย ก็มิใช่เรื่องใหญ่ อย่างมากเขาก็มาคุกเข่าวันแล้ววันเล่า ก่อกวนเสียจนพวกท่านต้องยอมรับให้ได้!
พอคิดถึงตรงนี้ ฮ่องเต้หมิงเต๋อก็ค่อยๆ จูงมือน้อยของถังถังขึ้น เปิดชายอาภรณ์คุกเข่าลงบนเบาะสวดต่อหน้า