กู้เยี่ยนเหิงใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึม แม้จะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ทำตามที่หลานสาวตัวน้อยร้องขอ กัดนิ้วชี้แล้วหยดเลือดลงบนยันต์
ถังถังหนีบยันต์ไว้ระหว่างปลายนิ้ว ใบหน้าเล็กขาวนวลเปี่ยมไปด้วยความเคร่งขรึม ริมฝีปากขยับท่องคาถาเบา ๆ ว่า "ฟ้าดินไร้ขอบเขต จักรวาลหยิบยืมซึ่งเต๋า! โลหิตเป็นสื่อนำ ยันต์เป็นสะพาน! นำทางญาติพี่น้อง เลือดเนื้อเชื่อมโยง! ไป!"
สิ้นเสียง ยันต์ก็พุ่งออกจากปลายนิ้วของนาง หมุนคว้างกลางอากาศหนึ่งรอบ ก่อนจะพุ่งตรงไปยังเสี่ยวหม่านที่เกาะอยู่บนคานหลังคา แปะลงตรงหว่างคิ้วของมันพร้อมกับสว่างวาบด้วยแสงสีแดงเจิดจ้า
"พี่... พี่สาว..." เสี่ยวหม่านเกาะห้อยหัวอยู่บนคานหลังคา ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย ร่างเล็ก ๆ สั่นสะท้านไม่หยุด
มัน... มันทำอะไรผิดจนทำให้พี่สาวโกรธหรือไม่?
คิดได้ดังนั้น มันก็อดส่งเสียงสะอื้นไม่ได้ ทว่าก็เกรงว่าจะร้องดังเกินไปจนรบกวนถังถัง จึงรีบยกมือน้อย ๆ ที่ยังสั่นเทาปิดปากไว้แน่น
ยามนี้ถังถังกำลังตกอยู่ในห้วงตะลึงงันอย่างใหญ่หลวง สมองว่างเปล่า ชั่วขณะมิอาจทำใจยอมรับได้
เสี่ยวหม่าน... เสี่ยวหม่านเป็นลูกของเสด็จอาห้า!
แต่... แต่ถังถังมาที่จวนจิ้งอ๋องหลายครั้งแล้ว ไม่เคยได้ยินว่าเสด็จอาห้ายังมีภรรยาคนอื่นอีกเลยนะ...
หรือว่าจะเป็นคนเลวที่ปลอมตัวเป็นเสด็จอาสะใภ้ห้า?
มือน้อย ๆ ของถังถังลูบคลำคาง พลางครุ่นคิด ก็ไม่น่าจะใช่นี่นา...
ก่อนหน้านี้นางเคยดูลักษณ์หน้าตาของท่านอาสะใภ้เทียมมาแล้ว ตำแหน่งบุตรในดวงชะตาลึกโบ๋ เป็นลักษณะแห่งการไร้บุตร ไม่อาจตั้งครรภ์ ไม่มีทางเป็นมารดาของเสี่ยวหม่านเป็นอันขาด
กู้เยี่ยนเหิงเห็นหลานสาวตัวน้อยไม่พูดจา แถมยังมีสีหน้าเคร่งขรึมเช่นนั้น ก็อดกลืนน้ำลายแล้วถามอีกครั้งไม่ได้ว่า "หลานสาวคนโต เจ้าอย่ามาทำให้เสด็จอาตกใจนะ..."