"ร่างกายของท่านอาเขยฟื้นตัวดีนัก ข้ารู้สึกว่าเริ่มรักษาขั้นต่อไปได้แล้วเจ้าค่ะ~"
สิ้นคำของถังถัง ก็เห็นแววตากู้เยี่ยนเหิงเปล่งประกายด้วยความยินดี
ริมฝีปากเขาสั่นระริก มือใหญ่ที่กำข้อมือเว่ยอวี้หว่านอยู่กระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย เอ่ยเสียงแหบพร่า "หว่านเอ๋อร์…เจ้าได้ยินหรือไม่ เป่ากวยบอกว่าเริ่มรักษาขั้นต่อไปได้แล้ว…"
เห็นกู้เยี่ยนเหิงตื่นเต้น ถังถังขมวดคิ้วมองเขา พลางเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "เสด็จอาห้า ท่านอาเขยหูดีพ่ะย่ะค่ะ~นางได้ยินเจ้าค่ะ~"
ก่อนหน้านี้ถังถังเคยตรวจให้ท่านอาสะใภ้ห้าแล้ว หูของท่านอาสะใภ้ห้าไม่มีปัญหาแน่นอน นางกล้ารับรองด้วยฐานะเจ้าสำนักชีเสีย!
กู้เยี่ยนเหิงอึ้งไป อายจนลูบปลายจมูก มองหลานสาวตัวน้อยที่ดูไร้เดียงสาและบริสุทธิ์อยากจะอธิบาย แต่ก็ไม่รู้จะเอ่ยอย่างไร
"แค่กๆ…" เว่ยอวี้หว่านกระแอมเบาๆ น้ำเสียงแหบพร่าสั่นเครือ "ขอบใจเป่ากวยมาก…"
ในใจเว่ยอวี้หว่านคละเคล้าหลากหลายรสชาติ ขณะเดียวกันนางก็เข้าใจดีว่า ร่างกายตอนนี้ของนางคือคนพิการไร้ค่า ไม่ว่าสิ่งใดล้วนต้องอาศัยคนดูแล แม้แต่อารมณ์ก็ควบคุมไม่ได้
แทนที่จะมีชีวิตอยู่ไปวันๆ เช่นนี้ สู้ให้ถังเป่าลองดูสักตั้ง
นางไม่ขอให้กลับคืนดังเดิม เพียงขอให้มีคนพยุงเดินได้ช้าๆ สองก้าว
คิดถึงตรงนี้ ในใจเว่ยอวี้หว่านก็พลุ่งพล่านด้วยความขมขื่นจนยากเอื้อนเอ่ย
ตั้งแต่ตนเองถูกช่วยกลับมา บิดามารดาและพี่ชายพี่สาวต่างมาที่จวนอ๋องทุกวันหวังพบนางสักครั้ง แต่ล้วนถูกปฏิเสธอยู่หน้าเรือน