ล้อรถค่อย ๆ หยุดนิ่ง ถังถังถูกหงอวี้อุ้มลงมาจากรถ
"สำนักตู้อ้อ?" ถังถังเงยหน้ามองป้าย ปากน้อย ๆ ค่อย ๆ สะกดทีละตัวอักษร "นี่คือชื่อร้านที่ท่านแม่ตั้งให้ถังถังหรือ?"
เด็กน้อยดวงตาย่นโค้ง ในพริบตาก็โยนความกลุ้มใจทิ้งไปจนหมด พยักหน้าอย่างยินดี
"คุณหนูน้อย นี่คือศาลาตู้อ้อนต่างหาก!" หงอวี้เต็มไปด้วยความจนใจ เอ่ยแก้คำอย่างนอบน้อม
ดูท่าวันนี้กลับไปแล้ว คงต้องให้คุณหนูน้อยเขียนคำว่า 'ศาลา' สักสิบรอบเพื่อให้จำได้ขึ้นใจ
นี่เป็นร้านของนางเอง หากจำชื่อผิดไป จะไม่กลายเป็นเรื่องน่าขำหรอกหรือ!
"ที่แท้คือศาลาตู้อ้อนนี่เอง~" เด็กน้อยหัวเราะอย่างเขินอาย "ข้านึกว่าเป็นสำนักเสียอีก~"
น่าสงสารถังถังยังคิดไว้ว่าต่อไปจะทำให้สำนักตู้อ้อรุ่งโรจน์ ไม่นึกว่าจะอ่านตัวอักษรผิดเสียได้!
"พี่สาว เปิดประตูเถิด~" เด็กน้อยหยิบกุญแจออกจากถุงหอม "นี่ไง กุญแจอยู่ตรงนี้!"
ยามพูด สายตาของเด็กน้อยจับจ้องไปที่ประตูเบื้องหน้าอย่างแน่วแน่ แววตาฉายความคาดหวังราวกับจะล้นทะลัก
เมื่อประตูร้านค่อย ๆ ถูกเปิดออก ของตกแต่งภายในร้านก็ปรากฏแก่สายตาทุกคน
สิ่งแรกที่เห็นคือลวดลายหยินหยางขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนัง ด้านล่างเป็นเคาน์เตอร์ไม้จันทน์แดงที่จัดวางเป็นระเบียบเรียบร้อย บนเคาน์เตอร์มีแผ่นยันต์ที่ถังถังวาดไว้หลายใบ
ด้านซ้ายมีชั้นวางของโบราณไม้แกะสลักลายดอก ตั้งกระจกแปดทิศสองบาน หลัวผาน กระบี่ไม้ท้อ กระบี่เหรียญทองแดง และอาวุธวิเศษอื่น ๆ
อาวุธวิเศษเหล่านี้ล้วนเป็นของที่อวิ๋นจิ้งซูทุ่มเทความคิดและจิตใจเตรียมไว้อย่างดี แต่ละชิ้นล้วนมีมูลค่าสูง