/>9: เห็นมั่วหานยังดื้อรั้นไม่เปลี่ยนแปลง ผู้พิพากษาหานก็ยิ่งแน่ใจว่าภายในเรือนด้านหลังของเขาซ่อนเงื่อนงำไว้
เขาหรี่ตามองมั่วหานอย่างแน่วแน่ แววตาแหลมคมประหนึ่งจะเจาะร่างมั่วหานให้ทะลุ
ครู่หนึ่ง ผู้พิพากษาหานพลันหัวเราะเยาะเย้ย "ช่างใจกล้ายิ่งนัก กล้าปลอมตัวเป็นองค์รัชทายาท! ข้าเห็นว่าพวกเจ้าต้องการยืมพระนามองค์ชายมาก่อกบฏ! ยังไม่รีบจับคนให้ข้าอีก!"
โง่เสียจริง! ต่อให้อยากชักธงบนหลังเสือก็ควรเลือกคนที่เขาไต่เต้าพอจะเกาะเกี่ยวได้…
องค์รัชทายาทผู้สูงศักดิ์ปานนั้น จะเสด็จมายังอำเภอชิงจู๋ที่ห่างไกลไม่คู่ควรเช่นนี้ได้อย่างไร?
แต่ก่อนยามไม่มีภัยแล้งยังไม่เคยมา ยิ่งมิต้องเอ่ยถึงบัดนี้ภัยแล้งมาเยือน ตั๊กแตนบุกอาละวาด…
สิ้นเสียง ก็เห็นห้านายเวรที่กำลังเผชิญหน้ากับมั่วหานชักกระบี่ยาวออกมา ก้าวเข้าหามั่วหานทีละก้าว
เพียงพริบตา ลานบ้านไม่กว้างนักก็เริ่มบรรยากาศตึงเครียดดุจคันศรที่กำลังจะยิง
"ดูสิใครกล้า!" มั่วหานค่อยๆ ชูจันทรายาวขึ้น ร่างกายระเบิดพลังสังหารเยือกเย็น
จะพาตัวองค์รัชทายาทไป แม้ต้องตายเขาก็ไม่อนุญาต!
"ที่นี่ถูกข้าล้อมไว้แน่นหนาแล้ว พวกกบฏอย่าหวังหนีรอด รีบยอมจำนนแต่โดยดี ข้าจะไว้ศพให้สมบูรณ์!" ผู้พิพากษาหานสีหน้าเคร่งขรึม ตวาดลั่น "จับกบฏ ข้าจะปูนบำเหน็จอย่างงาม!"
ปลายนิ้วมือที่ซ่อนในแขนเสื้อของผู้พิพากษาหานกำแน่นเล็กน้อย แววตาวาบความเหี้ยมโหด
เพียงเขาจับกบฏนี้และฆ่าปิดปาก แล้วรายงานเรื่องนี้ต่อราชสำนัก นั่นคือผลงานใหญ่เทียมฟ้า!