ยามคนนั้นกลืนน้ำลาย คิดเพียงว่าพวกเขาเดินทางผ่านมาที่นี่
เขาดึงสายตากลับ มองขอทานน้อยที่ตัวสูงไม่ถึงเข่าของตนด้วยความรังเกียจ ยกขาขึ้นหมายจะถีบนางกระเด็น: "ไสหัวไปที่อื่น! ท่านผู้พิพากษาของข้ากำลังจัดการ..."
ทันทีที่ขาของเขาใกล้จะถูกตัวถังถัง มั่วเฟิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็ยกขาถีบเข้าเต็มแรงที่เอวของยาม ยามกระเด็นถอยหลังไปกระแทกบานประตูอย่างแรง ส่งเสียงร้องโหยหวน
"อุกอาจ! ท่านหญิงคังเล่ออยู่ที่นี่ ใครกล้าบังอาจ!" มั่วเฟิงยื่นแขนยาวโอบถังถังเข้ามาในอ้อมอก อีกมือชักกระบี่เทียนจื่อที่อยู่ด้านหลังออกมาทันใด แสงเย็นวาบพุ่งตรงใส่เหล่ายามที่ยืนขวางหน้าประตู: "กระบี่เทียนจื่ออยู่ที่นี่! ผู้ใดกล้าขัดขวาง สังหารโดยไม่ต้องรายงาน!"
ในขณะที่เหล่ายามกำลังลังเล องครักษ์ก็เร่งมาถึง พลิ้วตัวลงจากหลังม้าคุกเข่าลงพร้อมกัน: "ท่านหญิงโปรดอภัย พวกกระหม่อมมาอารักขาล่าช้า ขอท่านหญิงลงโทษด้วย!"
ถังถังยืนอยู่ สิ่งเดียวในสมองคิดถึงแต่ท่านพ่อ ชูนิ้วก้อยชี้ไปที่เหล่ายามด้านหน้า เอ่ยเย็นชา: "จับให้หมด! ห้ามหนีสักคน!"
ยามพวกนี้ที่อุดหนุนอยู่หน้าประตู ล้วนมีแสงสีแดงพุ่งออกจากศีรษะ มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี
รอให้ภัยคุกคามต่อชีวิตของท่านพ่อคลี่คลายแล้ว ถังถังค่อยคิดบัญชีกับพวกมัน!
องครักษ์รับคำสั่ง เพียงชั่วพริบตาเดียวก็จัดการเหล่ายามทั้งหมดได้
ถังถังดึงแขนเสื้อของมั่วเฟิง หว่างคิ้วเต็มไปด้วยความกังวล: "ท่านลุงเฟิง! พวกเราไปหาท่านพ่อเร็วเข้า!"