ถังถังกัดฟันแน่น เก็บยันต์สายฟ้าใส่กลับเข้าที่ แล้วชูกระบี่ไม้ท้อพุ่งเข้าหาศพอาฆาตอีกครั้ง
หน้าน้อยๆ ดำคล้ำ เธอแทงกระบี่เข้าที่ศพอาฆาตทีแล้วทีเล่า
ศพอาฆาตระเบิดไม่ได้งั้นหรือ?
หึ!
ถ้าอย่างนั้นถังถังก็จะแทงไออาฆาตและไอพิษในร่างมันออกมาทีละนิดทีละหน่อยจนหมด!
อาจารย์หวยเจินเห็นดังนั้น หนังตากระตุกอย่างแรง
ศิษย์น้องเล็กคิดว่าเรื่องนี้เหมือนการผักผลไม้หรืออย่างไรกัน?
นางแทงลงไปทีละแทงแบบนี้ เกรงว่าศพอาฆาตตนนี้จุดจบจะเลวร้ายยิ่งกว่าถูกระเบิดเสียอีก...
"น้องชาย เราขึ้นไปด้วยกัน!" อาจารย์หวยเจินเสียบพัดหางม้าไว้ที่เอว ชักกระบี่ไม้ท้อจากหลัง กระโดดโหยงเข้าหาศพอาฆาต
ไสยาจารย์เมี่ยวเจินเก็บยันต์แล้วตามติดไปติดๆ
ชั่วขณะหนึ่ง พระราชวังหย่งโซ่วอันกว้างใหญ่ไพศาลมีเพียงเสียงคำรามของศพอาฆาตก้องกังวานไม่จางหาย สร้างความหวาดหวั่นให้กับผู้คนนานจ้าวที่เฝ้าอยู่นอกพระตำหนักเป็นอย่างยิ่ง
ประมาณเวลาหนึ่งถ้วยชาผ่านไป ถังถังตอกตะปูไม้ท้อเข้าที่กลางหน้าผากศพอาฆาต ศพอาฆาตล้มลงกับพื้นหมดสิ้นฤทธิ์ไปในที่สุด
เด็กน้อยตบมือเบาๆ เหลือบมองศพอาฆาตที่นอนแข็งทื่ออยู่อย่างหนึ่งที แล้วหันเดินไปที่ประตูถามว่า "ฮ่องเต้ของพวกเจ้าอยู่ที่ไหน?"
หนานชางได้ยินดังนั้น รีบจัดแจงเครื่องแต่งกายอย่างเร่งรีบ แล้วเดินออกมาจากหลังเหล่าองครักษ์ คำนับอย่างนอบน้อม "ได้พบเทพธิดา ข้าคือฮ่องเต้นานจ้าว ไม่ทราบว่าเทพธิดามีสิ่งใดจะสั่งเสียหรือไม่?"
เด็กน้อยเงยหน้ามองสำรวจหนานชางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโบกมือพูดว่า "เรียกข้าว่าถังถังก็ได้ ข้ามาจากต้าหยง ไม่ใช่เทพธิดาอะไรดอก! เข้ามาคุยกับข้าข้างใน..."