"ฮองเฮา เชิญพระองค์เสด็จช้าลงหน่อย... ระวังฝีพระบาทด้วย!"
หลินวั่งซูเร่งฝีเท้า ชิวหยิงอุ้มพระธิดาน้อยวิ่งตามหลังมา ข้างหลังยังมีนางในและขันทีกลุ่มหนึ่งเดินตามเป็นขบวนมุ่งหน้าไปยังตำหนักอย่างยิ่งใหญ่
"เปิ่นกงไม่เป็นไร!" หลินวั่งซูมีเหงื่อซึมที่พระนลาฏ แต่ฝีพระบาทหาได้หยุดไม่
นางไม่กล้ารอช้าแม้แต่เสี้ยวลมหายใจ อยากเข้าเฝ้าฝ่าบาทในทันที นำหยกหยกของเสี่ยวซื่อไปถวายให้ทอดพระเนตร
ถังถังเม้มริมฝีปากน้อย ซบอยู่บนบ่าของชิวหยิง ดวงตากลมใสฉ่ำวาวด้วยความกังวล
หน้าตำหนัก
หวังจงกำลังสนทนากับศิษย์อย่างเรื่อยเปื่อย มองเห็นแต่ไกลว่ามีกลุ่มคนห้อมล้อมฮองเฮาเสด็จมา
หวังจงรีบลงจากบันไดไปต้อนรับ ก้มโค้งคำนับ: "บ่าวขอคารวะฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ!"
"หวังกงกง ฝ่าบาทประทับอยู่หรือไม่?" หลินวั่งซูมิได้หยุดฝีเท้า เดินพลางถาม: "เปิ่นกงมีเรื่องด่วนขอเข้าเฝ้าฝ่าบาท!"
"ฮองเฮา! ฝ่าบาทกำลังทรงหารือกับองค์ชายและท่านกั๋วกงกับคนอื่นๆ อยู่พ่ะย่ะค่ะ!" หวังจงรีบเดินตาม: "โปรดประทับรอสักครู่ ให้บ่าวเข้าไปกราบทูลก่อน..."
ขณะพูด หลินวั่งซูก็เสด็จมาตรงหน้าประตูตำหนักแล้ว มิได้สนใจที่หวังจงทัดทาน ทรงผลักประตูเข้าไปโดยตรง
"เคร้ง..." เสียงดังสนั่นจนคนในตำหนักต้องเหลียวมอง แลเห็นฮองเฮาทรงยืนอยู่หน้าประตูโดยมีแสงส่องมาจากด้านหลัง
"ฮองเฮา!" หวังจงตกใจจนสูดหายใจเฮือก อยากเข้าไปห้ามแต่ก็ไม่กล้า ได้แต่ยืนกระวนกระวายอยู่ตรงที่
ความคิดถูกขัดจังหวะ ฮ่องเต้หมิงเต๋อขมวดพระขนงด้วยความขุ่นพระราชหฤทัย เงยพระพักตร์ขึ้นเตรียมจะกริ้ว แต่พอเห็นร่างหน้าประตูก็ทรงดับโทสะลงในพลัน
"ฮองเฮา?" ฮ่องเต้หมิงเต๋อลุกขึ้นต้อนรับ เสด็จเข้าไปใกล้ถึงได้เห็นว่านางพระเนตรแดงช้ำ สีพระพักตร์เหม่อลอย พระทัยพลันวาบไหว: "เป็นอะไรไป?"