เฉิงซีโหรวที่ถูกมัดและปิดปาก บัดนี้ในดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง แน่นิ่งอยู่บนพื้นดั่งสุนัขใกล้ตาย
ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงก็ถูกมัดเช่นกัน ทว่าดวงตาขุ่นมัวคู่นั้นของนางกลับแดงก่ำด้วยโทสะ มองเฉิงซีโหรวราวกับอยากจะฉีกเนื้อนางกินเสียเดี๋ยวนั้น
อนาคตอะไร ความร่ำรวยใดๆ ล้วนไม่สำคัญเท่าชีวิตของหลานชายแท้ๆ ของนาง
ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงหลับตาลงชั่วขณะ ราวกับแก่ลงไปถึงสิบปีในพริบตา
หากอาซุนยังมีชีวิตอยู่ นางยอมทุ่มกระดูกแก่ชรานี่ สร้างอนาคตอันรุ่งโรจน์ให้อาซุน
แต่ตอนนี้...พังพินาศหมดแล้ว...
"ออกมาเถิด~" ถังถังโบกมือให้อากาศข้างกาย "นางทำร้ายเจ้าอย่างไร เจ้าพูดออกมาให้หมด!"
คำพูดของเด็กน้อยเหมือนมีมนตร์วิเศษ เพียงชั่วครู่ก็เห็นเงารางเลือนลอยเด่นขึ้นกลางอากาศ
ภายในดวงตาหวาดหวั่นของเฉิงซีโหรว ยังหลงเหลือความหวังริบหรี่
ต่อให้ท่านหญิงรู้เรื่องพวกนี้แล้วอย่างไร เรื่องนั้นนางทำอย่างลับๆ กระดูกน้องชายเละเป็นผุยผง หาไม่เจอแล้ว!
"พี่...พี่..."
เสียงเด็กร้องห่มไห้แฝงไออาฆาตหนาแน่นดังขึ้น เฉิงซีโหรวร่างสั่นสะท้าน เงยหน้ามองเห็นแววตาอาฆาตคู่นั้นพอดี
น้อง...น้องชาย? เป็นไปได้อย่างไร!
เฉิงซีโหรวไม่เชื่อ หลับตาลงแล้วลืมตาอีกครั้ง เงานั้นยังคงจ้องสังหารนางอยู่