แคว้นเสวี่ยซัง
เลิ่งเยวียนซึ่งนั่งสมาธิหลับตาอยู่ จู่ ๆ ก็ลืมตาขึ้นพรวด ตะเบ็งเสียงคำรามสู่ฟ้า: "อ้า! น่าชัง!"
วิชาควบคุมวิญญาณหุ่นเชิดของเขาถูกทำลายแล้ว ผู้คนต้าหยงล้วนสมควรตายสิ้น!
เลิ่งเยวียนสูดลมหายใจลึก พลันลุกขึ้นเดินฉับ ๆ มาถึงหน้าแท่นบูชา หยิบตุ๊กตาฟางตัวหนึ่งที่เขียนอักษรวันเดือนปีเกิดไว้ขึ้นมากำ กัดฟันกรอด ๆ หยดเลือดจากปลายนิ้วลงบนนั้น
เลือดเพิ่งหยดลงไป ก็เห็นตุ๊กตาฟางนั้นสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้
เลิ่งเยวียนยิ้มเหี้ยม ก่อนจะแช่มันลงในอ่างน้ำเลือดที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่า
"อักษรวันเดือนปีเกิดดึงวิญญาณ ตุ๊กตาฟางถ่ายทอดอิทธิฤทธิ์! ผู้ที่ทำลายค่ายกล จงถูกไอสังหารสังหารโดยตรง! ตาย!" เลิ่งเยวียนมีสีหน้าอำมหิต ดวงตาเต็มไปด้วยประกายเย็นชา อ้าปากท่องคาถาอาฆาตที่หมายเอาชีวิต
"ฉี่… ฉี่…"
น้ำเลือดในอ่างเดือดพล่าน ตุ๊กตาฟางที่เดิมนอนจมอยู่ในน้ำเลือดกลับขยับไหว แล้วค่อย ๆ ยืนขึ้น
เลิ่งเยวียนมีแววตาอิ่มเอมไปด้วยความสะใจที่ได้แก้แค้น จ้องตุ๊กตาฟางในอ่างเขม็ง ยิ้มเหี้ยมเกรียม: "ตาย! จงตายให้ข้าหมด! ฆ่า! ฆ่าคนที่ขัดขวางแผนการของข้าเสียให้สิ้น!"
ในเวลาเดียวกัน ภายในคุกต้องห้ามของวังหลวง
ซางหลีซึ่งเดิมถูกแปะยันต์ตรึงร่างกับยันต์สะกดวิญญาณ เปลือกตาสั่นเล็กน้อย ต่อจากนั้นก็ขยับคอที่แข็งทื่อ มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มแปลกประหลาด
"เฮอะ… เฮอะ…" ซางหลีส่งเสียงประหลาดออกมาจากลำคอ แล้วยกร่างกายแข็งทื่อค่อย ๆ คืบคลานเข้าใกล้ถังถัง
เด็กน้อยผู้เพิ่งฟาดฟันวิญญาณพายุทมิฬทั้งห้าดับสูญ รู้สึกถึงความเย็นวาบในสันหลัง หันกลับไปมองก็เห็นซางหลีกำลังจ้องนางอย่างผิดเพี้ยน