อาจารย์หวยเจินจ้องมองถังถังด้วยแววตากังขา พลางสำรวจนางตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อไม่พบสิ่งผิดปกติ จึงจับข้อมือนางมาตรวจดูอย่างละเอียด
ชีพจรเต้นสม่ำเสมอและแข็งแรง แม้แต่สีหน้าก็ยังคงเหมือนเดิม ไม่มีวี่แววว่าจะเป็นอะไร
อาจารย์หวยเจินจึงวางใจลงได้ ลูบศีรษะถังถังเบาๆ แล้วเอ่ยว่า "ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ศิษย์พี่ก็สบายใจแล้ว! ต่อไปอย่าใช้ยันต์ที่มีอานุภาพรุนแรงเช่นนี้อีกง่ายๆ..."
ดูสิว่าระเบิดเด็กน้อยจนกลายเป็นสภาพไหน...
อีกอย่างตัวเขาและศิษย์น้องก็ปูนนี้แล้ว ไม่อาจทนรับความตกใจเช่นนี้ได้อีก...
ถังถังลูบจมูกยิ้มแหยๆ "ครั้งนี้เป็นอุบัติเหตุจริงๆ ครั้งหน้าข้าระวังแน่!"
เมื่อเห็นนางทำท่าว่านอนสอนง่าย หัวใจของอาจารย์หวยเจินก็นิ่มลง ไม่อาจเอ่ยคำพูดหนักๆ ได้อีก
หวยเฉินดีดนิ้วลงบนหัวหยาหยาแล้วหัวเราะ "โย้~ หยาหยาไม่ต้องกลัวอากาศร้อนอีกแล้ว~"
เขาพูดจาไม่ดูตาม้าตาเรือ หยาหยากลอกตาแล้วใช้จะงอยปากจิกเขาจนต้องถอยไป นั่งปักหลักอยู่ในอ้อมกอดถังถังอย่างขัดใจ
หึ! เจ้าหวยเฉินน่ารังเกียจ รู้แต่รังแกหยาหยาที่ไม่มีขน!
พวกอีกาขี้จดจำมาแต่ไหนแต่ไร รอให้ขนของมันงอกขึ้นมาใหม่เมื่อใด จะต้องจิกเขาสักทีเพื่อแก้แค้นวันนี้
"ศิษย์พี่! พูดกับหยาหยาแบบนี้ไม่ได้นะ มันจะเสียใจ!" ถังถังกอดหยาหยาแน่น จ้องมองหวยเฉินอย่างไม่พอใจ "ศิษย์พี่หวยเฉินเกินไปแล้ว!"
หยาหยาไม่มีขนและบาดเจ็บก็เพราะนาง แล้วหยาหยาก็ไม่เคยโทษถังถังที่ระเบิดขนมันจนหมด แถมยังคอยปลอบนางมาตลอด
ดังนั้น ถังถังจึงไม่ยอมให้ใครมารังแกหยาหยา ต่อให้เป็นท่านพ่อก็ไม่ได้!