กู้เยี่ยนเจามองบุตรสาวน้อยด้วยสายตาอ่อนโยนยิ่งนัก ยกมือขึ้นลูบศีรษะนางเบา ๆ ก่อนยิ้มออกมา "ความดีความชอบของถังถังใหญ่หลวงนัก รอกลับถึงเมืองหลวง พ่อจะให้เสด็จปู่ประทานทองเจ้าเป็นรางวัลแน่!
ส่วนเรื่องเสบียงอาหาร เป่ากวยไม่ต้องวิตก พ่อสั่งคนให้เปิดฉางปล่อยข้าวช่วยเหลือราษฎรแล้ว เจ้าพักรักษากายอย่างสบายใจเถิดนะ"
ถังถังเอาศีรษะซุกไซ้บนฝ่ามือของกู้เยี่ยนเจา ก่อนชี้ไปที่ท้องน้อยแฟบ ๆ ด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานดุจน้ำนม "ท่านพ่อ ท้องน้อยบอกว่าหิวแล้วเจ้าคะ~ อยากทานข้าวกับขนมน่ะ~ อีกอย่างหยาหยาก็บอกว่าอยากกินเนื้อ!"
ราวกับรู้ใจถังถัง ทันทีสิ้นเสียงก็ได้ยินท้องของนางร้องประสานออกมาเป็นเสียงประหลาด
กู้เยี่ยนเจาหัวเราะเบา ๆ เอาหน้าผากแตะหน้าผากถังถัง เอ่ยอย่างอ่อนโยน "พี่หงอวี้รออยู่ในครัวตลอด รอเจ้ากินข้าว... พ่อจะอุ้มเจ้าไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน แล้วค่อยกินอาหารดีไหม"
บุตรสาวน้อยเดินวนอยู่ริมปากประตูผี ช่วงเวลานั้นใบหน้ามอมแมมด้วยเขม่าจนมองไม่เห็นสีผิวเดิม นางเป็นเด็กหญิงที่รักสวยรักงามเช่นนี้ จะทนได้อย่างไร
ถังถังก้มมองชุดกระโปรงบนร่างที่ถูกทำลายยับเยิน ดวงตาเป็นประกายพลันหม่นลง
เพิ่งใส่ได้วันเดียวก็ถูกระเบิดจนขาดแล้ว รู้งี้ปล่อยให้เหม็นเปรี้ยวไปก่อนก็ดี...
"อืม~" ก้อนน้อยเบะปากน้อย ๆ ตอบอย่างหดหู่ "ข้าเชื่อฟัง..."
หยาหยาสัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของถังถัง ขยับเข้ามาใกล้เอาตัวถูมือน้อย ๆ ของนาง "ไม่เป็นไร~ ต่อไปหยาหยาก็จะหาเงินได้มากมาย ซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ถังเป่าเอง! ถังเป่าอย่าเศร้าไปเลย~"