แสงอรุณแรกสาดส่องทาบทับหลังคากระเบื้องสีหม่น ลอดซี่กรอบหน้าต่างโปรยแต้มเป็นหย่อมแสงสว่างพร่าพรายบนพื้น
กู้จิ่นเจ๋อตื่นขึ้นในยามนี้เอง เพียงลืมตาก็รู้สึกถึงความผิดปกติ
เมื่อคืนเขาไม่ได้ใช้ยันต์เย็นเย็น เหตุใดในห้องจึงหนาวเย็นราวกับถ้ำน้ำแข็ง?
กู้จิ่นเจ๋อค่อย ๆ พยุงตัวนั่ง ทันใดนั้นก็ถูกความเหน็บหนาวในเรือนกระตุ้นจนสะดุ้งโหยง เขาจึงรีบดึงผ้าห่มบางบนกายคลุมแน่นขึ้น จึงลงจากเตียงเดินไปยังลานบ้าน
ย่างเข้าลานบ้านแล้วไอหนาวบนร่างกู้จิ่นเจ๋อจึงทุเลาลงบ้าง เขาเงยหน้ามองไปทางห้องด้วยความพิศวงครูหนึ่ง แล้วขมวดคิ้วเบือนสายตากลับ
ภายนอกก็ดูปกติดี หรือว่าห้องเขามีผีสิง?
คิดถึงตรงนี้ กู้จิ่นเจ๋อจึงล้วงหยิบยันต์คุ้มกันที่ห้อยติดตัวขึ้นมาพินิจอย่างละเอียดสองตา เห็นยันต์คุ้มกันไม่มีสิ่งใดผิดปกติ ความสงสัยในใจก็ยิ่งทวีคูณ
ไม่มีผีสิงนี่นา แล้วห้องนี้ของเขาเป็นอะไรกัน?
กู้จิ่นเจ๋อเกิดความหวาดหวั่นขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ จึงชี้นิ้วไปยังเด็กรับใช้คนหนึ่ง: "เจ้ามานี่ ไปนำเสื้อผ้าของข้าออกมา!"
พอเด็กรับใช้มาถึง กู้จิ่นเจ๋อก็ยัดยันต์คุ้มกันลงในมือเขา กำชับว่า: "ระวังหน่อย!"
เด็กรับใช้กำยันต์คุ้มกันแน่น ในใจยังงุนงง แต่ก็เดินมุ่งไปยังห้อง
เขาเพิ่งก้าวขาข้างหนึ่งเข้าไป ก็รู้สึกถึงไอเย็นเสียดกระดูกรูปพัดเข้ามาปะทะใบหน้า อดกลั้นความหนาวสั่นสะท้านไว้ไม่อยู่ ใจกล้าขึ้นเดินไปถึงหน้าตู้เสื้อผ้า คว้าเสื้อผ้ามาสองชุดอย่างลนลาน แล้วหันหลังวิ่งเผ่นออกมาทันที