ถังถังพูดคุยกับเสี่ยวหม่านและอาจารย์อีกครู่หนึ่ง ก่อนจะฮัมเพลงไร้ทำนองกลับไปยังตำหนักเต๋ออิน
"ท่านแม่~ ข้ากลับมาแล้ว~" ตุ๊กตาตัวน้อยยังไม่ทันเข้าประตู ก็เร่งเร้าส่งเสียงร้องออกมา
อวิ๋นจิ้งซูทอดสายตาอ่อนโยนไปยังร่างน้อยตรงทางเข้า มุมปากแย้มยิ้มน้อย ๆ พลางกวักมือเรียกนาง "เร็วเข้า พอดีฉุยอวี้เพิ่งยกน้ำบ๊วยแช่เย็นมา เป่ากวยดื่มสักถ้วยคลายร้อน!"
แม้ว่าใกล้เข้าฤดูใบไม้ร่วงแล้ว แต่อากาศก็ยังร้อนระอุอยู่
โดยเฉพาะเป่ากวยที่วิ่งวุ่นไปทั่วตลอดวันไม่มีเวลาหยุดพัก ดูเถิด เหงื่อเต็มศีรษะจนผมเปียกชื้น แนบติดใบหน้า มองแล้วก็รู้สึกร้อนยิ่งนัก
"ขอบพระคุณท่านแม่~" ตุ๊กตาตัวน้อยยิ้มหวาน มือทั้งสองรับถ้วยกระเบื้องมา ดื่มอึกใหญ่ ความเย็นชื่นผสมรสเปรี้ยวหวานทำให้นางหลับตาด้วยความสบายกาย "อร่อยยิ่งนัก! ท่านแม่ก็ดื่มด้วย!"
อวิ๋นจิ้งซูส่ายหน้ายิ้ม ๆ ใช้พัดในมือช่วยพัดให้นางคลายร้อน "เป่ากวยดื่มก่อน! ส่งขนมไปแล้วหรือยัง เพียงพอหรือไม่?"
หากไม่พอ นางจะให้แม่ครัวในห้องเครื่องทำเพิ่มแล้วส่งไปก็ยังได้
"พอแล้ว!" ถังถังเงยหน้าดื่มน้ำบ๊วยในถ้วยกระเบื้องหมดรวดเดียว เช็ดปากแล้วจึงกล่าวต่อ "ข้าเห็นเสี่ยวหม่านอ้างว้างโดดเดี่ยวน่าสงสาร ก็เลยพามันกลับมาด้วย! ให้อาศัยอยู่ในเรือนอาจารย์แล้ว ท่านแม่วางใจเถิด เสี่ยวหม่านมันว่านอนสอนง่ายมาก จะไม่ออกมาวิ่งเล่นหลอกคนให้ตกใจหรอก~"
ระหว่างทางกลับ นางถามเสี่ยวหม่านว่า ความยึดติดในใจที่มิอาจสลายไปคือสิ่งใดกันแน่ แต่เสี่ยวหม่านก็บอกไม่กระจ่าง