เด็กน้อยตีหน้าผากตัวเองอย่างขัดใจ ทั้งที่ก่อนจะร่ายวิชายังคิดว่าจะถามให้ชัดแท้ๆ เหตุใดถึงลืมเลือน!
ฮวาฮวาส่งเสียงครางในลำคอ ยกอุ้งเท้าขึ้นหมายจะปลอบนาง แต่เมื่อเห็นถังถังในสภาพตัวน้อยนิด ก็วางอุ้งเท้าลงอย่างเงียบๆ แล้วอยู่เคียงข้างนางเงียบๆ
ถังถังซบเซากลับเข้าเรือน ล้างหน้าบ้วนปากง่ายๆ ก็ทิ้งตัวลงบนเตียง ดวงตาไร้ซึ่งประกายจ้องม่านเตียง
ยามนี้ในหัวของเด็กน้อยยุ่งเหยิงไปหมด คิดไปคิดมาก็ปิดตาลง แล้วเลื่อนลอยเข้าสู่นิทราอย่างไม่รู้ตัว
ได้ยินเสียงลมหายใจอันสม่ำเสมอ หูของฮวาฮวาก็กระตุก ก่อนจะปิดตาคู่เข้าสู่นิทราเช่นกัน
แสงตะวันสดใส สายลมโชยเรื่อย
ฝูงนกบนกิ่งไม้ส่งเสียงเจื้อยแจ้วไม่หยุด ครึกครื้นยิ่งนัก
เด็กน้อยตื่นขึ้นก็ล่วงเลยยามบ่ายแล้ว นางขยี้ตาพลางลุกขึ้นนั่ง เห็นฮวาฮวายังกรนครอกหลับสบาย จึงสวมอาภรณ์แล้วก้าวเบาๆ ออกจากห้อง
ตรงหน้าก็พบสวีจืออวี๋คิ้วตาแย้มยิ้มก้าวช้าๆ เข้าหา "ไกวไกน้อย เจ้าตื่นแล้วหรือ? ท่านน้าสะใภ้ใหญ่ให้ห้องครัวสำรองอาหารไว้ให้เจ้า ข้าพาเจ้าไปกิน!"
เพราะเมื่อคืนวิ่งวุ่นไปมา ขาทั้งสองของถังถังยามนี้ก็หนักอึ้งราวถูกถ่วงด้วยตะกั่ว ยามเดินก็โยกเยกโซเซดูอ่อนล้ามาก
สวีจืออวี๋เห็นดังนั้นก็ปวดใจนัก ฉุดอุ้มนางขึ้นพลางเอ่ยเสียงนุ่ม "กินอะไรนิดหน่อยรองท้องก่อน อีกครู่ให้สวินลู่เอาน้ำมันยานวดคลายเส้นให้…"
สิ้นคำ หัวน้อยๆ ของถังถังก็ซบลงบนไหล่ของสวีจืออวี๋ ก่อนจะงึมงำว่า "ขอบพระทัยท่านน้าสะใภ้ใหญ่… ข้ามียันต์กระดาษแก้ปวดของตัวเองด้วยเจ้าค่ะ~ ขาน้อยอีกสองวันก็หายปวดแล้ว…"