จันทร์สกาวเด่น แสงกระจ่างทอดลงทั่วพื้น แผ่คลุมปฐพีด้วยเยือกเงินพร่าพราย
มั่วเฟิงจ้องมองประตูจวนสกุลเจียงอย่างเย็นชา โบกมือให้นายทหารองครักษ์ที่ตามหลัง "ทลายประตู! จับคน! อย่าให้แมลงวันแม้แต่ตัวเล็ดลอด!"
"รับบัญชา!" องครักษ์หมู่หนึ่งขานรับเสียงต่ำ ชักกระบี่ยาวออกจากฝัก สังหารราวีบุกพังประตูเข้าไป
พริบตาเดียวภายในจวนเจียงก็ปั่นป่วนวุ่นวาย สับสนอลหม่าน เสียงกรีดร้องและเสียงสะอื้นดังสะท้านฟ้าราตรี ราษฎรละแวกใกล้เคียงพากันงัดประตูปิดตาย เกรงภัยจะลามมาถึงตัว
บนหลังคาห่างจากจวนเจียงไปไม่ไกล เงาสีขาวร่างหนึ่งยืนนิ่งอยู่ชั่วครู่ แล้วก็หายวับไป
เรือนนอกนอกเมือง เจียงเฟิงนอนแผ่หลาทั้งสี่ทิศบนเตียงบุษบงแกะสลัก หลับลึกกรนดัง ทันใดนั้นรู้สึกถึงความเย็นเยียบวาบผ่านใบหู
เขาสะดุ้งพรวดลุกนั่ง พบกับใบหน้าผีซีดขาวตรงหน้า ตกใจจนรูม่านตาหด ยามส่งเสียงร้องแหลม กระโจนลงจากเตียงวิ่งเปะปะไปทางประตู
"เจียง~เฟิง~ข้า~เอง~"
เสียงผีคุ้นหูดังขึ้น เจียงเฟิงชะงักฝีเท้า หันกลับไปมองช้าๆ เห็นเงาสีขาวลอยตรงมาหาเขา
"ดึกดื่นค่อนคืนไม่หลับไม่นอน จะเอาอะไรกันแน่!" เจียงเฟิงหน้าตาขุ่นมัว ตวาดออกมาเบาๆ "ตกใจข้าจนตัวโยน ไม่รู้หรือว่าผีหลอกผีทำให้คนตายได้!"
แม้ตัวเขาเองจะอยู่ร่วมกับผีสาวตนนี้มาหลายวัน แต่สุดท้ายมันก็ไม่ใช่มนุษย์!
นอนดีๆ จู่ๆ ก็ทะลึ่งโผล่มา ใครบ้างไม่กลัว!
เงาสีขาวลอยมาหยุดตรงหน้าเจียงเฟิง เอ่ยโหยหวน "จวนท่านถูกบุกค้นแล้ว!"
"จวนเจ้าสิถูกบุกค้น!" ตอนนี้เจียงเฟิงยังตั้งสติจากความตกใจไม่ทัน พูดด้วยโทโสะ "ครอบครัวเจ้าสิถูกบุกค้น! ออกไปได้แล้ว! ข้าจะนอน!"