ตำหนักหยางซินในวังหลวง
ฮ่องเต้หมิงเต๋อทรงอดหลับอดนอนมาทั้งคืนและวุ่นวายอีกทั้งวัน ทรงได้รับการปรนนิบัติจากหวังจงให้เข้าบรรทมแต่หัวค่ำ
เกือบจะทันทีที่จมดิ่งสู่ห้วงนิทรา พระวรกายก็สั่นเทาอย่างควบคุมมิได้ แม้แต่พระขนงยังขมวดแน่น
ในความฝัน ฮ่องเต้หมิงเต๋อรู้สึกเพียงว่าพระเศียรอื้ออึง กระแสความหนาวเย็นที่เสียดแทงปราดขึ้นจากฝ่าพระบาท
เบื้องหน้าพระองค์คือจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ต้าหยงทั้ง 28 พระองค์ก่อนหน้า เรียงแถวยืนล้อมฮ่องเต้หมิงเต๋อไว้แน่นหนา
พวกเขาสีหน้าเรียบเฉย บ้างถือกระบี่บ้างถือแส้ แต่ละคู่เต็มไปด้วยจิตสังหาร จับจ้องฮ่องเต้หมิงเต๋อราวกับจะกินเลือดเนื้อ
ฮ่องเต้หมิงเต๋อหดม่านตาหรี่ลง พระชงฆ์อ่อนแรงคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังตุ้บ ก่อนจะกอดพระเศียรไว้อย่างชำนิชำนาญ
ไม่จริงกระมัง! บรรพชนทั้งหลายเมื่อคืนโบยตีข้ายังมิหนำใจ ค่ำคืนนี้ยังจะมาอีกหรือ?
อย่างไรเสีย…อย่างไรเสียเขาก็เป็นจ้าวแผ่นดิน ให้เขาได้นอนหลับพักผ่อนอย่างสงบสักหน่อยมิได้เชียวหรือ จะรออีกสักสองสามวันค่อยมาเล่นงานเขาก็ยังมิสาย!
"ลูกอกตัญญู!" ผู้เอ่ยคือจักรพรรดิเจียหยวน พระราชบิดาของฮ่องเต้หมิงเต๋อ พระองค์ทรงเครื่องราชภูษิตเต็มพระยศ กวัดแกว่งทวนยาวชี้ตรงไปยังฮ่องเต้หมิงเต๋อ "ไอ้ทรพี! เจ้าช่างบังอาจนัก ถึงได้ให้เด็กหญิงคนนั้นคุกเข่าต่อข้าและเหล่าจักรพรรดิก่อนหน้า เจ้าคิดการอันใดอยู่!"
พลังมังกรบนร่างของเด็กน้อยนั้นเข้มข้นกว่าพวกเขาผู้เป็นวิญญาณเฒ่ารวมกันเสียอีก!
ให้เด็กนั้นคุกเข่าต่อพวกเขาซึ่งเป็นแค่วิญญาณเดรัจฉาน อ้ายลูกอกตัญญูนี่คงอยากให้พวกเขากระจัดกระจายหายไปเร็วยิ่งขึ้นกระมัง!
ฮ่องเต้หมิงเต๋อชะงักงัน จากนั้นก็ลดพระหัตถ์ลงอย่างเหลือเชื่อ