เสียงเรียก 'ท่านน้าสะใภ้ใหญ่' อันนุ่มนวลอ่อนหวานนั้น ทำให้ใจของสวีจืออวี๋ละลายอ่อนยวบ ในทันใดนั้นนางก็ลูบศีรษะของเจ้าตัวน้อยเบา ๆ : "เด็กดี ทำให้เจ้าลำบากแล้ว ตรงนี้น้าสะใภ้รองของเจ้ามีคนดูแลแล้ว รีบให้สวินลู่พาเจ้าไปหาอะไรรองท้องเสียเถิด…"
เด็กน้อยตัวนุ่มนิ่มน่ารักเชื่อฟังเช่นนี้ ไม่ว่าใครเห็นก็อดเอ็นดูไม่ได้ทั้งสิ้น ไม่ต้องพูดถึงสวีจืออวี๋ผู้มีบุตรชายเพียงสองคน ยิ่งรู้สึกเอ็นดูเหลือเกิน แทบอยากจะอุ้มกลับบ้านไปเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมในทันที!
ถังถังกระพริบตาโตกลมดั่งผลองุ่นดำ ส่ายศีรษะน้อย ๆ : "ถังถังไม่เหนื่อยเลยเจ้าค่ะ…ท่านน้าสะใภ้ใหญ่ก็ต้องพักผ่อนมาก ๆ และกินข้าวให้ดี ๆ นะเจ้าคะ~"
รอยคล้ำดำใต้ตาของนางเห็นได้ชัดเจนมาก ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าท่านน้าสะใภ้ใหญ่ไม่ได้นอนหลับมาหลายวันแล้ว…
เป็นเพียงคำห่วงใยธรรมดาทั่วไป แต่กลับทำให้สวีจืออวี๋ตาแดงก่ำ นางใช้ผ้าเช็ดหน้าที่หางตาแล้วยิ้มให้ถังถัง: "ขอบใจที่ห่วงใย ท่านน้าสะใภ้ใหญ่จะทำตาม! เด็กดี รีบไปหาอะไรกินแล้วกลับไปพักผ่อนเถิด"
ตลอดทางที่เดินทางเหน็ดเหนื่อย แม้แต่บุรุษร่างกำยำแข็งแรงยังแทบจะทนไม่ไหว ไม่ต้องพูดถึงเด็กน้อยสามขวบเลย
ปลายนิ้วของสวีจืออวี๋บีบเบา ๆ ที่ใบหน้านุ่มนิ่มของเจ้าตัวน้อย ความรักและห่วงใยในแววตาราวกับจะล้นออกมา
ถังถังลูบท้องน้อยที่แฟบของตน แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่บนใบหน้าของสวีจืออวี๋ไม่คลาดไปไหน
ขณะที่สวินลู่กำลังจะอุ้มนางออกไปนั้น ถังถังก็พลันคว้าชายกระโปรงของสวีจืออวี๋ไว้ แล้วเงยหน้าขึ้นถามอย่างจริงจัง: "ท่านน้าสะใภ้ใหญ่ พี่ชายทั้งสองของข้าป่วยหรือไม่เจ้าคะ กินยาก็ไม่หายใช่หรือไม่เจ้าคะ?"