เด็กน้อยกับท่านน้าสะใภ้รองยังมีอายุขัยยืนยาว พวกเขายังไม่ถึงคราต้องตาย!
ทว่ายามนี้ถังถังกลับไม่มีจิตใจไปคิดถึงเรื่องพวกนั้น นางครุ่นคิดแต่เพียงจะช่วงชิงวิญญาณของทารกกลับคืนมา และให้เขาได้คลอดออกมาอย่างปลอดภัย!
"กระหม่อมเข้าใจ!" หมอหลวงหลิวบีบเข็มเงินไว้ในมือ รอเพียงพระธิดามีคำสั่ง เขาก็จะลงเข็มช่วยชีวิตทันที
ถังถังน้อยกระโดดลงจากเตียง จัดวางค่ายกลบนพื้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หยิบตะเกียงสำริดเจ็ดดวงออกมาจุด
แต่ที่ประหลาดคือ ตะเกียงสำริดที่ถังถังเพิ่งจุดกลับดับลงพร้อมกัน เหลือเพียงควันสีเขียวอ่อนลอยกระจายออกมา
สีหน้าถังถังเปลี่ยนไป ปลายนิ้วคีบยันต์ไฟลุกเจ็ดแผ่นสะบัดออกไปพร้อมกัน ยันต์ไฟลุกเพิ่งสัมผัสไส้ตะเกียงสำริด เปลวไฟก็พลุ่งสูงขึ้นทันควัน สูงถึงครึ่งคน
ทว่าที่น่าตกใจก็คือ เมื่อยันต์ไฟลุกมอดดับลง ตะเกียงสำริดก็ยังไม่ติดไฟ ภายในห้องเล็กกลับมีลมเย็นยะเยือกพัดวูบขึ้นมา พัดเปลวเทียนในห้องสั่นไหวไม่หยุด
โดยธรรมชาติแล้วถังถังย่อมไม่ยอมแพ้ ขณะที่นางเตรียมจะสะบัดยันต์ไฟลุกอีกครั้ง ก็ได้ยินเสียงดังครืน ประตูห้องถูกผลักกระแทกอย่างแรง เสือเหยาะย่างก้าวไม่แยแสใคร บุกเข้ามาด้วยท่าทางดุดันยิ่ง
ถังถังขมวดคิ้วมุ่น กำลังจะอ้าปากบอกให้เสือออกไปก่อน ก็เห็นมันอ้าปากกว้างราวอ่างเลือด เงยหัวคำรามขึ้นในห้อง
พูดก็น่าประหลาด เพียงเสือคำราม ลมเย็นยะเยือกในห้องก็พลันสลายไป เปลวเทียนที่สั่นไหวก็สงบนิ่ง
เมื่อเสียงคำรามสิ้นสุดลง เสือยกอุ้งเท้าชี้ตะเกียงสำริดบนพื้น แล้วมองเปลวเทียนที่กลับสู่สภาวะปกติ เป็นการบอกใบ้ให้ถังถังจุดตะเกียงต่อไปได้
คิ้วของถังถังกระตุกขึ้นโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็ไม่ลังเลที่จะสะบัดยันต์ไฟลุกออกไป แทบจะในชั่วพริบตา ตะเกียงสำริดทั้งเจ็ดดวงก็ลุกโชนแสงสว่างเจิดจ้าและมั่นคง ไม่หลงเหลือความประหลาดเมื่อครู่อีก