ถังถังเหลือบตามองพระสหายจู่จ้าวพลางกลอกตาไปมา ใบหน้าน้อยๆ อาบแก้มสีชมพูเต็มไปด้วยความจนใจ
ถังถังพูดไปตั้งหลายหนแล้วว่าหยานหลิงหวงไม่ยอมฟัง พอมาถึงตอนนี้ก็ยังกล้าถามอีก
หึ! ถังถังพูดจนปากแห้งแล้วแท้ๆ ยังไม่รู้จักชงน้ำชามาให้ถังถังกับพี่ๆ สักถ้วย ทั้งโง่ทั้งไม่มีไหวพริบ!
ตอนไปแคว้นอวิ๋นเสา อีกทั้งท่านลุงเฮ่อเหลียนก็เคยเข้าใจผิดว่าถังถังเป็นนักฆ่า แต่พอเข้าใจกันแล้วก็ยังเลี้ยงน้ำชาและขนมให้กินอีกต่างหาก
จู่จ้าวรู้สึกผิดเล็กน้อย เอามือลูบปลายจมูก พอจะเอ่ยปากก็เห็นจางเต๋อไฉพาหมอหลวงวิ่งหน้าตื่นเข้ามา
"ฝ่าบาท หมอ...หมอหลวงมาแล้ว..."
"กระหม่อม..."
หมอหลวงพูดยังไม่ทันจบ ก็เห็นจู่จ้าวโบกมือด้วยความรำคาญ: "ไม่ต้องคำนับ! ไปดูที่ริมฝีปากของมิกุ้ยเหรินว่าซ่อนยาพิษไว้หรือไม่!"
หมอหลวงตกใจจนคลื่นในใจซัดสาด รีบแบกกล่องยาเดินเข้าไปหามิกุ้ยเหรินอย่างรวดเร็ว
มิกุ้ยเหรินในยามนี้หน้าซีดเผือดราวกระดาษ จ้องมองเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง
จู่จ้าวไม่ใช่คนโง่ พอเห็นมิกุ้ยเหรินเป็นเช่นนี้ก็รู้ทันทีว่าที่ถังถังพูดมานั้นเป็นความจริง
ในพระตำหนักเงียบสงัดผิดปกติ มีเพียงเสียงถ่านไฟลุกแตกปะทุเบาๆ
"กราบทูลฝ่าบาท บนริมฝีปากของมิกุ้ยเหรินมียาพิษทาอยู่จริง!" หมอหลวงคุกเข่าลงกับพื้น ก้มหน้างุดไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบพระพักตร์: "ยาพิษนี้คือเซี่ยกู้อวี๋ถาน ไม่มีสีไม่มีกลิ่น คนทั่วไปไม่อาจสังเกตเห็น ผู้ที่ติดพิษไม่เกินสามชั่วยามต้องกระดูกแหลกสลายตาย!"