กู้เยี่ยนซิวชักมือกลับอย่างรวดเร็ว ดวงตาเปี่ยมความระแวดระวังจ้องไปที่ฮ่องเต้หมิงเต๋อ "อาเสี่ยวมีท่านพี่แล้ว...ท่าน...ท่านรังแกข้าไม่ได้!"
กล่าวพลางกู้เยี่ยนซิวก็คล้องแขนกู้เยี่ยนเจาอย่างสนิทสนม ใบหน้าเปรอะเปื้อนแต่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
เมื่อครู่ตอนกลับมาบ้านนี้ ท่านพี่บอกเขาหมดแล้ว!
เขาไม่ได้ชื่ออาโฉ่ว อีกทั้งต่อไปก็จะมีท่านพี่ท่านพ่อท่านแม่รักใคร่
ต่อให้ท่านผู้เฒ่านี้รูปงาม ก็รังแกเขาไม่ได้
ฮ่องเต้หมิงเต๋อก้าวเท้าพลาดเกือบล้มลง พระพักตร์เต็มไปด้วยความตะลึง
โอรสผู้เชี่ยวชาญหนังสือและวาดภาพของเขา เหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้ได้...
อาเสี่ยว เจ้าต้องไปพบเจอสิ่งใดมาภายนอก ต้องทนทุกข์ทรมานมามากน้อยเพียงใด...
"เสด็จพ่อ ให้ลูกให้คนพาอาเสี่ยวไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ก่อนเถิด..." กู้เยี่ยนเจามีแววเย็นชาในดวงตา "คนตระกูลเฉิง ลูกจะสอบสวนเอง!"
ฮ่องเต้หมิงเต๋อหลับพระเนตรลงชั่วครู่ เมื่อลืมขึ้นอีกครั้งก็เปี่ยมด้วยบารมีรอบกาย "จงเคร่ง..."
ยังไม่ทันสิ้นพระดำรัส ก็เห็นศีรษะน้อย ๆ ของถังถังโผล่ออกมาจากหลังฉากกั้น นางมองมาทางนี้ด้วยความอยากรู้เต็มใบหน้า
"ไกวไก มานี่!" ฮ่องเต้หมิงเต๋อเปลี่ยนพระดำรัส โบกพระหัตถ์เรียกหลานสาวน้อย "มา พบอาเสี่ยวของเจ้า!"
อาเสี่ยว?
ถังถังกะพริบตาปริบ ๆ นางเดินไปอยู่ข้างฮ่องเต้หมิงเต๋อด้วยความสงสัย เงยหน้าน้อย ๆ ขึ้นแล้วสำรวจคนตรงหน้าอย่างถี่ถ้วน
เมื่อเห็นรอยแผลเป็นลึกบนใบหน้าของกู้เยี่ยนซิว รูม่านตาของถังถังก็หดลงทันใด
"เสด็จปู่ อาเสี่ยวบาดเจ็บ!" น้ำเสียงอ่อนเยาว์ของเด็กน้อยเปี่ยมด้วยความสงสาร "เจ็บมากหรือไม่..."