สีหน้าของถังถังดำดั่งก้นหม้อ คิ้วขมวดเป็นรูปสามขีด ใบหน้าเล็ก ๆ ขาวนวลเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด "ท่านตาทวด ศพเชิดที่นี่ไม่เหมือนกับก่อนหน้านัก..."
แววตาของเด็กน้อยละจากฝาโลง มองไปรอบทิศพลันแฝงความเยือกเย็น
"ตรงไหนที่ไม่เหมือน?" เจิ้นกั๋วกงโอบหลานสาวตัวน้อยในอ้อมแขนแน่นขึ้น ถอยหลังอย่างระแวดระวังสองก้าว "หากยากเกินจะรับมือจริง ๆ ก็ทำลายศพเชิดสองตัวที่เหลือทิ้งเสีย!"
คำพูดของเจิ้นกั๋วกงเด็ดขาดแน่วแน่ แววตากร้าวแข็งวาบผ่านเร็วจนคนมองไม่ทัน
ถังถังเอียงศีรษะน้อย ๆ ดวงตากลมโตดำขลับเต็มไปด้วยห้วงความคิด
เห็นหลานสาวน้อยไม่พูดอะไรอีก เจิ้นกั๋วกงรู้กาลเทศะจึงไม่เอ่ยปากรบกวน
ต้นไม้ยักษ์เรียงต่อเป็นทะเลกว้าง แสงอาทิตย์พร้อยระยับลอดช่องเรือนยอด สายลมโชยผ่านมีแต่เสียงใบไม้เสียดสีดังซ่า ๆ
ผ่านไปประมาณหนึ่งเค่อ สีหน้าขาวนวลของถังถังจึงเผยความมุ่งมั่นออกมา
พลันได้ยินเสียงเด็กเล็กใสกระจ่างดังขึ้น "ท่านตาทวด ในตัวศพเชิดมีแมลงร้ายเจ้าค่ะ... ถังถังจะเอาศพเชิดสองตัวนี้กลับไป!"
ถังถังไม่เพียงจะนำศพเชิดทั้งตัวกลับไป ยังจะจับแมลงร้ายที่ซ่อนอยู่ในร่างศพเชิดกลับไปด้วย!
ได้ยินคำพูดมุ่งมั่นของหลานสาวน้อย สีหน้าเจิ้นกั๋วกงหาได้แปลกใจไม่ ประหนึ่งคาดการณ์ไว้นานแล้วว่าเด็กน้อยจะไม่ยอมล้มเลิกง่าย ๆ
"ท่านตาพ่อฟังเจ้าหมด!" น้ำเสียงเจิ้นกั๋วกงเอ่อล้นด้วยความเอ็นดู "ไกวไกจะทำอย่างไร? ท่านตาพ่อช่วยอะไรได้บอกมาเถิด!"