"พวกเราน่ะเอง~" ถังถังเอียงศีรษะน้อย ๆ ดวงตายิ้มระรื่นพลางโบกกระบี่ไม้ท้อในมือ "แน่นอนว่ามาจับพวกเจ้าไงล่ะ~"
น่าเสียดายยิ่งนัก... ถังถังยังดูหนังดูละครไม่ทันจุใจเลย...
ดูท่าคราวหน้าหากประสบเรื่องเช่นนี้อีก ถังถังต้องกลั้นปากไม่ให้พูดเสียแล้ว ปล่อยให้พวกมันรบราฆ่าฟันกันเองก่อน!
"หึ! ฝันเฟื่องไปเถิด!" ผีสาวชุดขาวหัวเราะเย็นชา รอบกายพลันระเบิดจิตสังหาร "เด็กน้อย เจ้าอยากจับพวกข้า ยังอ่อนหัดเกินไปนัก!"
อย่างไรเสียมันก็เป็นผีเฒ่าอายุนับร้อยปี จะถูกเด็กเมื่อวานซืนอายุสองสามขวบจับได้อย่างไรกัน?
หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป มันจะเอาหน้าไปไว้ไหนในวงการผี!
"งั้นรึ?" ถังถังเลิกคิ้วน้อย ๆ ชั่วพริบตาถัดมา กระบี่ไม้ท้อในมือนางก็หลุดลอยออกไป พุ่งตรงแทงกลางหว่างคิ้วของผีสาวชุดขาว รวดเร็วยิ่งนักจนน่าตกใจ
ผีสาวชุดขาวนั้นหดรูม่านตามาก ต้องใช้ความสามารถทั้งหมดที่มีจึงหลบหลีกการโจมตีนี้ได้อย่างหวุดหวิด
ในเวลาเดียวกัน มั่วเฟิงก็นำกำลังเข้าจับกุมเจียงเฟิงที่นั่งกองกับพื้นตัวสั่นเทิ้มจนขาสั่นไว้
"ไม่! พวกเจ้าจับข้าไม่ได้!" เจียงเฟิงดิ้นรนสุดชีวิต "ข้ามีเงิน! ข้าจะให้เงินพวกเจ้า พวกเจ้าปล่อยข้าไปเถิด!"
มีเงินสามารถให้ภูติมาสีซอได้ แล้วมนุษย์จะประสาอะไร?
เพียงพวกเขารับเงินไว้ เจียงเฟิงก็มั่นใจว่าพวกเขาจะลอบพาตนออกนอกต้าหยง
มิได้คาดคิดเลยว่ามั่วเฟิงจะหัวเราะเยาะ หันกลับมาตบหน้าเจียงเฟิงฉาดหนึ่ง "อึกทึก!"
ก็เพราะทรยศผู้นี้แท้ ๆ ทำให้ชาวต้าหยงเจ็บตายไปมากมายโดยเปล่าประโยชน์ เขาแทบอยากจะฆ่ามันทิ้งให้ไว แล้วจะรับเงินมันแล้วปล่อยไปได้อย่างไร คิดสวยไปเถิด!