ฮูหยินจิ้งอันโหวบีบมือตนเองพลางชะงัก จ้องเขม่นไปทางถังถัง หลุดคำพูดไม่ชัดว่า "เด็กบ้า! หอมจัง! ข้าจะกิน!"
สิ้นเสียง ก็เห็นมือของฮูหยินจิ้งอันโหวพุ่งเข้าหาถังถังอย่างรวดเร็วยิ่ง
"อ๊ะ!" ชิงไต๋ร้องลั่น ป้องตัวอยู่เบื้องหน้าถังถังโดยสัญชาตญาณ "ฮูหยิน ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ หยุดเดี๋ยวนี้!"
คุณหนูผู้นี้ยังเป็นเพียงเด็กน้อย หากถูกฮูหยินทำร้าย จะดีร้ายเพียงใด
"ท่านอาแสนงามถูกภูตผีปีศาจลวงตา! พี่สาว รีบหลีกไป!" ถังถังรัวคำพูดเร็วปรื๋อ โยนยันต์คุ้มภัยให้นาง แล้วพลิกมือหยิบยันต์ขับไล่ปีศาจ พลางร้องเบาๆ ว่า "ไป!"
ทันใดนั้น ยันต์ขับไล่ปีศาจก็ราวกับมีตา พุ่งตรงเข้าหาจุดหว่างคิ้วของฮูหยินจิ้งอันโหว
ฮูหยินจิ้งอันโหวฉายแววตื่นตระหนกในดวงตา แล้วร่างก็อ่อนยวบล้มลงไป
ภูตน้อยเห็นดังนั้น ก็เปล่งเสียงคำรามแหลมสูงเปี่ยมแค้น
มันจ้องเขม่นถังถังอย่างดุร้าย พุ่งเข้าใส่กู้จิ่นเจ๋อด้วยความรวดเร็ว
หึ! เจ้าเด็กเหลือขอจอมยุ่ง! ข้าจะกินเด็กหนุ่มนี่ก่อน แล้วค่อยกินอีหนูเหลือขอนี่!
ทันทีที่กรงเล็บคมกริบกำลังจะสัมผัสกู้จิ่นเจ๋อ แสงสีทองก็พลันสว่างวาบ กระแทกลงบนร่างภูตน้อยอย่างแรง
"อ๊า—" เสียงร้องโหยหวน ภูตน้อยถูกตีกระเด็น ลอยคว้างออกไป พลังหยินในร่างสลายหายไปกว่าครึ่งในพริบตา
มันหมอบอยู่บนหลังคารถ แสดงท่าทีดุร้ายคำรามสองสามครา แล้วก็กลับเข้าหาฮูหยินจิ้งอันโหวอีกครั้ง
"ไม่รู้จักหลาบจำ!" ถังถังแค่นเสียงเย็น ในมือมีกระบี่ไม้ท้อเล่มหนึ่งเพิ่มขึ้นมา แทงตรงไปยังภูตน้อย