เขาแอบสืบอยู่นานกว่าจะพบร่องรอยบางอย่าง คาดไม่ถึงว่าตัวกู่กลับถูกหลานสาวคนโตถอนพิษออกได้
นี่เขากำลังฝันไป หรือเสด็จพี่เสียสติไปแล้วกันแน่?
ในใจคิดเช่นนี้ กู้เยี่ยนฉือออกแรงสุดกำลังบีบต้นขาตัวเองอย่างแรง
"ซี้ด~" กู้เยี่ยนฉือเจ็บจนเขี้ยวย่นฟันแยกเขี้ยว ถึงได้เชื่อว่านี่ไม่ใช่ความฝัน
กู้เยี่ยนเจามองน้องชายที่ใบหน้าบิดเบี้ยว เลิกคิ้วถาม "อาเฉิน เจ้าปิดบังเสด็จพ่อกับข้าทำสิ่งใดมา จึงทำให้อายุขัยใกล้ดับสูญ?"
หลังจากฟังคำของบุตรสาวตัวน้อย กู้เยี่ยนเจาก็มีคำตอบในใจ
เป็นแน่ว่าแผนร้ายสะเทือนฟ้าดินนี้ร้ายกาจและซับซ้อนเกินไป เขาจึงยอมออกบวชเพื่อสืบหาความจริงอย่างลับ ๆ ถึงขั้นยอมสละชีวิตตนเพื่อหยุดยั้งภัยพิบัติ
กู้เยี่ยนฉือดวงตาแดงก่ำ กำหมัดแน่น หวนนึกถึงภาพญาติสายเลือดสิ้นชีพในชาติก่อน ร่างทั้งร่างสั่นเทิ้มอย่างรุนแรงจนห้ามไม่อยู่
กู้เยี่ยนเจายืนข้างกายเขา มือใหญ่ทรงพลังอบอุ่นลูบแผ่นหลังน้องเบา ๆ ปลอบโยนเงียบ ๆ ดั่งคราวยังเยาว์วัย
เนิ่นนานผ่านไป อารมณ์พลุ่งพล่านในอกของกู้เยี่ยนฉือจึงค่อย ๆ สงบลง
"เสด็จพี่ ตำหนักตะวันออกนี่คือค่ายกลใหญ่ดูดกลืนโชคชะตาและพลังมังกร ฮองเฮาหมดสติไร้สาเหตุก็เพราะถูกทำเป็นจุดกลางค่ายกลมีชีวิต..." กู้เยี่ยนฉือกล่าวพลางน้ำเสียงสั่นเครือ "ข้าออกตรวจค้นทุกหนแห่งแต่ก็ไร้ผลกลับมาเสมอ...ฮองเฮาทรงเมตตาข้ามาตั้งแต่เล็ก ข้าไม่อาจยอมดูนางตายไปต่อหน้าต่อตา..."
ดังนั้น เขาจึงลอบเรียนวิชาต้องห้ามจากวัดคุ้มภัยชาติ ฝืนถ่ายโอนอายุขัยที่เหลืออยู่ของเขาให้แก่ฮองเฮาและหลานชายทั้งสาม