เด็กน้อยหวั่นว่าไท่จื่อเฟยจะไม่รู้ว่าท่านอาหัวโล้นคือใคร จึงรีบเสริมว่า "ท่านอาหัวโล้นก็คือเสด็จอาหกเพคะ! ตอนนี้ท่านอยู่ที่ใดเจ้าคะ?"
เห็นบุตรสาวน้อยร้อนใจ อวิ๋นจิ้งซูจึงรีบเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า "เมื่อคืนเสด็จพ่อกับเสด็จอาหกของเจ้าหารือกันในห้องทรงพระอักษรจนรุ่งเช้า ยามนี้เสด็จอาหกของเจ้ากำลังพักผ่อนอยู่"
ได้ยินดังนั้น ใบหน้าน้อย ๆ ที่ตึงเครียดของถังถังจึงผ่อนคลายลง "ที่แท้ก็เช่นนี้เอง เสด็จอาหกไม่ได้จากไปก็ดีแล้ว! งั้นรอเสด็จอาหกตื่นก่อน ถังถังค่อยไปหาใหม่นะเพคะ~"
นางก็รู้ว่าท่านพ่อต้องทำตามที่รับปากไว้ จับท่านอาหัวโล้นกลับมาได้แน่!
เท้าน้อยของถังถังที่ห้อยตรงขอบเตียงแกว่งไกวอย่างเบิกบาน นางกอดตัวยามาไว้ในอ้อมอกแล้วจุมพิตด้วยความพึงใจ
"ตัวยา ที่อยู่ใหม่ของเจ้านี้อยู่สบายหรือไม่?" ถังถังถามด้วยความสงสัยใคร่รู้
ตัวยาเชิดหัวน้อยขึ้น เอาจะงอยปากแหลม ๆ ถูไถมือของถังถัง "ถังถังดี พ่อกับแม่ของถังถังก็ดี! ตัวยาเช่นรังบนต้นไม้!"
รังของมันอยู่บนต้นไม้ ใหญ่ทั้งนุ่ม ทั้งยังกันลมฝน มันตัวยาไม่เคยได้อยู่รังที่ดีเช่นนี้มาก่อนเลย!
อีกทั้งรังบนต้นไม้ นอกจากจะให้ทัศนียภาพกว้างไกลแล้ว ยังสามารถสังเกตการณ์รอบข้างได้ตลอดเวลา
เมื่อคืนนี้มันนอนไม่หลับ จึงออกมาบินตรวจตรารอบหนึ่ง พบว่ามีคนดำทะมึนเกาะอยู่บนต้นไม้หลายต้น
โชคดีที่มันเป็นอีกาตัวฉลาด รู้ว่าคนพวกนี้คือคนที่พ่อของถังถังส่งมาคุ้มครองบ้าน
มิเช่นนั้น หากมันจิกไปทีเดียว คนดำทะมึนพวกนี้ต้องร่วงจากต้นไม้ ล้มตึงตังอย่างแน่นอน
ถังถังเม้มปากยิ้ม มือเล็ก ๆ ลูบไล้ไปตามขนที่เรียบลื่นเป็นมันของตัวยาอย่างเบามือ "ตัวยาชอบก็ดีแล้ว อีกสองสามวันถังถังจะพาเจ้าออกไปเที่ยวเล่น!"