"ว่าไงนะ?" อวิ๋นจิ้งซูถูกคำพูดของบุตรสาวตัวน้อยกระแทกจนสมองมึนงง "ท่านพ่อของเจ้ากำลังตกอยู่ในอันตรายงั้นหรือ?"
ก่อนองค์ชายจะออกเดินทาง เป่ากวยไม่ได้มอบยันต์คุ้มกันให้เขามากมายเลยหรือ?
อันตรายแบบไหนกันแน่ ที่แม้แต่ยันต์คุ้มกันที่เป่ากวยวาดด้วยมือตนเองก็ยังไร้ผล…
สีหน้าของอวิ๋นจิ้งซูซีดเผือด มือที่วางบนบ่าบุตรสาวออกแรงบีบแน่น กระทั่งเล็บจิกเข้าไปในเนื้อยังไม่รู้ตัว
ดวงตาที่ใสแจ๋วดุจก้นบึ้งของถังถังเต็มไปด้วยความกังวล มือน้อยๆ ตบเบาๆ ที่แขนของอวิ๋นจิ้งซูแล้วเอ่ยด้วยเสียงเจือน้ำนมว่า "ท่านแม่โปรดอย่าเพิ่งร้อนใจ ข้าน้อยเพิ่งหาเส้นทางรอดให้ท่านพ่อได้แล้ว ท่านพ่อจะต้องเปลี่ยนเคราะห์ร้ายเป็นดี ปลอดภัยแน่นอนเจ้าค่ะ~"
ขอเพียงถังถังรีบรุดไปให้เร็วพอบนเส้นทาง ท่านพ่อก็จะหนีไม่พ้น!
หัวใจของอวิ๋นจิ้งซูพลันลอยขึ้นอีกครั้ง รีบอุ้มบุตรสาวตัวน้อยขึ้นแล้วพิจารณาทั่วร่าง เมื่อเห็นว่าสีหน้าของนางไม่ค่อยดีนัก ก็รีบถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า "ทางรอดอะไร? เจ้าไปใช้อาคมต้องห้ามอะไรเข้าหรือไม่… มันทำร้ายร่างกายเจ้าหรือเปล่า!"
คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับตนเองและบุตรชายทั้งสาม อวิ๋นจิ้งซูก็ตึงเครียดจนตัวสั่นไปทั้งร่าง
นั่นเป็นวิชาชั่วร้าย!
บุตรสาวตัวน้อยเป็นนักพรตเต๋า ทำลายวิชาชั่วร้ายได้ ย่อมรู้วิธีใช้เช่นกัน…
สวามีมีอันตรายก็จริง แต่นางกลับไม่ยอมให้บุตรสาวตัวน้อยเสี่ยงเดินบนเส้นทางที่ไม่หวนกลับเพื่อช่วยชีวิตผู้อื่น…
เมื่อเห็นท่านแม่ตึงเครียดถึงเพียงนี้ ถังถังก็รีบส่ายศีรษะรัวราวกับลูกกระพรวน แล้วรีบอธิบายรัวๆ ว่า "ไม่ใช่อย่างนั้นเจ้าค่ะ ไม่ใช่อย่างนั้น! ตอนท่านพ่อไปนั้นข้าน้อยช่วยท่านดูให้แล้ว ไม่มีเคราะห์ถึงตาย ถังถังจึงไม่ได้ใช้วิชาต้องห้ามหรือวิชาชั่วร้ายเจ้าค่ะ…"