ถังถังใบหน้าเล็กซีดเผือด เหงื่อเย็นบนแผ่นหลังชุ่มเสื้อผ้าจนเปียกชื้น
นางโอบกอดหยาหยาโดยไม่รู้ตัว เสียงสั่นเครือพึมพำออกมาว่า "ข้าจะไปหาท่านพ่อ…"
ในความฝัน ท่านพ่อหลับตาสนิท เต็มร่างเต็มไปด้วยบาดแผล นอนจมกองเลือด ถังถังหวาดกลัวยิ่งนัก… ถังถังจะพาท่านพ่อกลับบ้าน…
หยาหยากางปีก ใช้ปีกที่ซุ่มซ่ามตบแขนของเด็กน้อยอย่างเบามือ พลางส่งเสียงแหบพร่าปลอบใจ "ถังเป่าอย่ากลัว หยาหยาเคยได้ยินมนุษย์บอกว่าความฝันตรงข้ามกับความจริงเสมอ… ยิ่งกว่านั้นท่านพ่อยังมียันต์คุ้มกันที่ถังถังให้ไว้ ต้องไม่เป็นอะไรแน่!"
มันฟังอีกาตระกูลเล่าให้ฟัง จากเมืองหลวงไปอวี้โจวไกลนับพันลี้ แม้แต่นกตัวใหญ่มีปีกอย่างพวกมันยังต้องบินนานแสนนานจึงจะถึง…
ต่อให้ถังเป่าขี่ม้าไป ก็ยังต้องใช้เวลาเดินทางอีกนานมาก หยาหยาเป็นห่วงร่างน้อยของถังเป่าจะทนไม่ไหว
"ไม่…" เด็กน้อยริมฝีปากขาวซีด ส่ายหน้าอย่างดื้อรั้น "ข้าจะไป…"
ถังถังแน่นหน้าอก ความกระวนกระวายในใจงอกเงยราวกับวัชพืชป่าที่เติบโตอย่างบ้าคลั่ง
สัญชาตญาณบอกนางว่า หากถังถังไม่ไปหาท่านพ่อ ท่านพ่อ…ก็จะกลับมาไม่ได้อีก…
คิดได้ดังนั้น เด็กน้อยไม่ลังเลอีกต่อไป ล้วงกระดองเต่าดำออกจากถุงหอม เริ่มตั้งต้นทำนาย
หยาหยาเห็นดังนั้นก็ไม่กล้าส่งเสียงอีก ดวงตาเล็กเท่าเมล็ดถั่วเขียวสองข้างจับจ้องที่กระดองเต่าในมือถังถังไม่วางตา ในใจภาวนาอยู่ตลอดว่ากู้เยี่ยนเจาต้องปลอดภัยไร้เหตุร้าย
ทว่ายิ่งกลัวสิ่งใด สิ่งนั้นก็มักมา เรื่องราวทั้งหลายไม่เคยเป็นไปดังปรารถนา