ถังถังสะอึกสะอื้นหยุดลงทันที พลางสูดจมูกอย่างวางตัวไม่ถูก
แย่แล้ว!
มัวแต่เสียใจ จนลืมพี่ชายใหญ่ไปเสียสนิทเลยนะ!
อวิ๋นจิ้งซูอุ้มบุตรสาวน้อยไว้ มือสั่นเทาเล็กน้อย ก่อนทำทีเป็นสงบนิ่งแล้วกำชับออกไปนอกประตูว่า "หงอวี้ ให้หมอหลวงเข้ามาทำแผลให้หวยเอ๋อร์!"
มัวแต่กล่อมบุตรสาวน้อย จนลืมไปว่าหวยเอ๋อร์ยังเสียเลือดอยู่...
อวิ๋นจิ้งซูเก้อเขินจนไม่กล้าสบตากู้จิ่นหวย ได้แต่มองนั่นมองนี่ จนกระทั่งหมอหลวงสองนายผลักประตูเข้ามา นางจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
"นี่มัน... นี่มัน..." หมอหลวงทั้งสองมองท้องแบนราบของกู้จิ่นหวย ตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก
เลือดที่ขาของหวงซุนองค์ใหญ่ก็เป็นสีแดงสด! โรคประหลาดของเขาหายขาดแล้วหรือ?
หมอหลวงหลิวเอามืออันสั่นเทาคลำชีพจรของกู้จิ่นหวย ครู่ต่อมาเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ
นอกจากร่างกายจะอ่อนเพลียเล็กน้อยแล้ว ชีพจรของหวงซุนองค์ใหญ่กลับไม่ต่างจากคนปกติ
สวรรค์เอ๋ย ช่างยากจะเชื่อยิ่งนัก!
"เรียนถามท่านหญิงน้อย โปรดบอกกระหม่อมด้วยว่า หวงซุนองค์ใหญ่ถูกกู่ชนิดใดกัน?" หมอหลวงหลิวคุกเข่าลงพรวดต่อหน้าถังถัง
ถังถังผละจากอ้อมอกมารดา พลางตอบด้วยเสียงเด็กน้อยว่า "พี่ชายใหญ่ถูกกู่สามศพ... ตัวกู่ชนิดนี้ร้ายกาจที่สุดเลยเจ้าค่ะ~"
กู่สามศพ? หมอหลวงหลิวชะงักงัน ทำงานในกรมหมอหลวงมาหลายปี ไม่เคยได้ยินชื่อนี้เลย
"ขอบพระทัยท่านหญิงที่ทรงคลายข้อสงสัยแก่กระหม่อม!" หมอหลวงหลิวก็ไม่ได้คิดจะเรียนวิธีถอนกู่ไป