ยามสามค่ำคืน จันทร์สกาวเด่นกลางเวหา
เงาร่างสองสายเล็กใหญ่ลอบย่องบนถนนร้างผู้คน
"ท่านพ่อ ไก่ย่างร้านนี้ขายเพคะ~" ถังถังซบไหล่กู้เยี่ยนเจา ชี้ป้ายร้านไก่ย่างตระกูลหวังพลางเอ่ยเสียงต่ำ "ท่านลุงขายถังหูลูปักแผงอยู่ตรงนี้แหละเพคะ!"
กู้เยี่ยนเจาพยักหน้าน้อย เค้นเศษเงินสองอันกับกระดาษจดข้อความล่วงหน้าออกจากเอว สอดลอดช่องประตูส่งเข้าไป
แววตาถังถังปรากฏเจ็บปวดวาบ เงินตำลึงของนาง...
ถังหูลูกับไก่ย่างนี่แพงนัก... ต่อจากนี้ถังถังออกไปไหนต้องสวมหน้ากากเสียแล้ว มิเช่นนั้น... มิเช่นนั้นก็ต้องกลางวันถูกไล่วิ่ง กลางคืนแอบมาส่งเงินตำลึงอีก...
ก้อนแป้งน้อยซบไหล่ท่านพ่อท่าทางเซื่องซึม ดูท่าพรุ่งนี้ต้องตั้งแผงขวนขวายหาเงินแล้ว...
นิทรารมณ์ดีชั่วคืน รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้น ถังถังเขียนอักษรตัวใหญ่สิบตัวก่อน หลังทานอาหารเช้าเสร็จก็พาอาจารย์หวยเจินกับมั่วเฟิงออกไปตั้งแผง
มาถึงมุมตลาดปักแผงเรียบร้อย ถังถังเอาผ้าคลุมหน้า แล้วนั่งลงเบื้องหน้าแผงวาดยันต์
เนื่องจากทั้งสามคนล้วนคลุมหน้า ผู้คนสัญจรไปมาต่างพากันมองด้วยความสงสัยหลายตา
ทว่าถังถังนั้นจำง่ายนัก แม้เผยเพียงดวงตาคู่เดียว ก็ยังถูกจดจำจนได้
"พระธิดา!" ผู้สัญจรเต็มไปด้วยความยินดี "ท่านหญิงคังเล่อให้ดูโหงวทายเคราะห์แล้ว~ ท่านทั้งหลายรีบมาต่อคิวเถิด~"
ผู้คนผ่านทางหยุดเท้ากันถ้วนหน้า ครั้นรู้ตัวก็เร่งเข้าต่อแถวหน้าแผงด้วยความเร็วสูงสุด เกรงจะช้าเพียงก้าวแล้วตาคิวไม่ถึงตน