สายฝนโปรยปรายต่อเนื่องสามวัน ต้นกล้าเติบโตอย่างบ้าคลั่ง ระดับน้ำในแม่น้ำสูงขึ้น เรื่องที่ถังถังขับไล่สิ่งชั่วร้ายและขึ้นที่สูงขอฝนได้แพร่สะพัดไปทั่วอวี้โจว ชั่วพริบตาก็มีชื่อเสียงโด่งดัง
ชาวบ้านอำเภอชิงจู๋ต่างพากันฝ่าสายฝนมา เมื่อไม่พบถังถังก็เพียงคุกเข่าอยู่หน้าประตู แล้วโขกศีรษะคารวะ ภาพนั้นช่างน่าตื่นตา
ฝนหยุดฟ้าใส ท้องนภาเป็นสีครามประดับด้วยปุยเมฆขาว ถังถังนั่งอยู่ใต้ชายคา ชี้นิ้วไปยังก้อนเมฆรูปร่างคล้ายกระต่ายกลางอากาศ เอียงศีรษะยิ้มแย้มพลางกล่าวว่า "พี่หงอวี้ ดูสิ กระต่ายน้อยขึ้นฟ้าไปแล้ว! ฮี่ฮี่..."
หงอวี้มองตามนิ้วพระธิดาองค์น้อยไป เห็นเมฆบนฟ้ามีรูปร่างหลากหลาย ก็อดขำไม่ได้ "น่ารักยิ่งนัก คงเป็นเพราะสวรรค์ทรงทราบว่าท่านหญิงทรงโปรดกระต่ายน้อย จึงตั้งใจเนรมิตขึ้นมาเพคะ!"
ดวงตาถังถังสุกใสเป็นประกาย ผงกศีรษะน้อยๆ อย่างรวดเร็วราวกับลูกไก่จิกเมล็ดข้าว "ต้องใช่อย่างนั้นแน่! ไม่คิดว่าปู่สวรรค์จะเอ็นดูถังถังเพียงนี้~"
หยาหยาซึ่งยืนอยู่บนม้านั่งตัวน้อยได้ยินดังนั้น ก็กระพือปีก กระโดดโลดเต้นอยู่กับที่สองที แล้วส่งเสียงร้องแปร๋นๆ ว่า "ถังเป่าถังเป่า ไม่มีเมฆที่หยาหยาชอบเลย! ลำเอียงนักลำเอียงนัก!"
หยาหยาชอบถังเป่าที่สุด บนฟ้าไม่มีเมฆเหมือนถังเป่า หยาหยาจึงไม่พอใจ
ฮึ! ปู่สวรรค์ไม่เปลี่ยน หยาหยาจะบินขึ้นไปจิกออกมาสักก้อนเอง!
คิดในใจพลาง หยาหยาก็กระพือปีกพุ่งทะยานขึ้นฟ้าอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาก็กลายเป็นจุดดำเล็กๆ หายวับไปในเวิ้งนภา
ขณะที่ถังถังเงยหน้ามองเมฆนั้น เสียงเอะอะวุ่นวายก็ดังมาจากนอกประตูใหญ่