"ท่านพ่อ ที่นี่ไอทมิฬพุ่งทะยาน โหวแห่งม่อเป่ยต้องเกี่ยวข้องกับมือสังหารที่ลอบทำร้ายท่านตาทวดเป็นแน่!" ถังถังเต็มไปด้วยความโกรธ ติดกระดาษยันต์หลายแผ่นบนตัวกู้เยี่ยนเจา เพื่อป้องกันเขาจากไอทมิฬ "ช่างทำถังถังโมโหนัก!"
นางได้ยินจากท่านพ่อแล้ว ว่าโหวแห่งม่อเป่ยก็เช่นเดียวกับท่านตาทวด จำเป็นต้องประจำการอยู่ชายแดนตลอดปี หากไม่ได้รับอนุญาตจากฮ่องเต้ ไม่อาจออกนอกชายแดนโดยพลการ
บัดนี้ฮ่องเต้มิได้ทรงอนุญาตให้โหวแห่งม่อเป่ยกลับมา แต่เขากลับแอบกลับบ้าน!
หากเพียงแค่กลับบ้านก็ว่าไป แต่นี่กลับนำไอทมิฬร้ายกาจมาเต็มบ้านเต็มเรือน ช่างน่าชิงชังนัก
ไอทมิฬทำร้ายผู้อื่นเช่นนี้ แรกเริ่มวนเวียนอยู่เพียงที่นี่ หากเวลาผ่านไปจะค่อย ๆ แพร่กระจายออกไปรอบด้าน เมื่อถึงเวลานั้นผู้คนที่อาศัยใกล้เคียงล้วนถูกไอทมิฬพัวพัน!
กู้เยี่ยนเจาวางบุตรสาวน้อยลงบนพื้น ตนเองตรงไปยังโต๊ะเขียนหนังสือ เปิดลิ้นชักออก ค้นหาท่ามกลางจดหมายจำนวนมาก
ถังถังก้าวขาเล็ก ๆ ปีนขึ้นเก้าอี้ จดจ้องมองจดหมายในมือท่านพ่อของตน ครู่หนึ่งเด็กน้อยก็ชี้นิ้วไปยังฉบับหนึ่ง กล่าวด้วยเสียงกระซิบ: "ท่านพ่อ จดหมายฉบับนี้มีปัญหา!"
บนจดหมายมีไอทมิฬจาง ๆ ลอยคลุ้ง ดูแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ของดีเขียน!
กู้เยี่ยนเจาดึงจดหมายออกมา แล้วหยิบอีกปึกหนึ่งให้บุตรสาวน้อยจำแนก
"นี่!" ถังถังใช้นิ้วเล็ก ๆ จิ้ม "ยังมีฉบับนี้ กับฉบับนี้! ล้วนมีปัญหา!"
สองพ่อลูกค้นหาท่ามกลางจดหมายมากมาย พบจดหมายที่มีไอทมิฬลอยคลุ้งถึงเจ็ดฉบับ
กู้เยี่ยนเจาเก็บจดหมายอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงอุ้มถังถังขึ้น ถามเสียงต่ำว่า: "มีสิ่งผิดปกติอื่นใดอีกหรือไม่?"