เมื่อได้ยินกู้เยี่ยนเจากล่าวเช่นนี้ งูน้อยก็ตื่นเต้นยิ่งนัก มันขดร่างเรียวเล็กบิดเป็นปม พยักหน้าอย่างบ้าคลั่ง
ในที่สุดก็มีคนเข้าใจความหมายของงูน้อยแล้ว!
การทำความดีก็ดี การสร้างศาลารับเครื่องหอมก็ดี ล้วนเป็นเรื่องดีต่อเด็กน้อย
ดีเหลือเกิน เด็กน้อยมีทางรอดแล้ว!
"ข้ารู้แล้ว!" กู้เยี่ยนเจาลุกขึ้นยืน แล้วคุกเข่าลงต่อหน้าฮ่องเต้หมิงเต๋อด้วยเสียงตุบ "เสด็จพ่อ เพื่ออนาคตของถังถัง ลูกขอวิงวอนเสด็จพ่อทรงโปรดอนุญาตให้สร้างศาลาและสถาปนาเทวรูปแก่ถังถัง รับเครื่องหอมจากราษฎร เพื่อคุ้มครองนางให้ปลอดภัยและราบรื่น…"
เมื่อเห็นบุตรชายทำดังนี้ สีหน้าหม่นหมองของฮ่องเต้หมิงเต๋อก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย "เจิ้นอนุญาต…"
สายตาเปี่ยมด้วยความรักและเอ็นดูทอดลงบนใบหน้าของถังถัง ฮ่องเต้หมิงเต๋อลดเสียงลงให้นุ่มนวลขึ้น "และให้เบิกเงินจากคลังหลวงส่วนตัวของเจิ้นเพิ่ม นำไปแจกจ่ายราษฎรในนามของถังถัง…"
เขาไม่ต้องการสิ่งใดอีก ขอเพียงให้หลานสาวตัวน้อยได้กินได้วิ่งเล่นและหัวเราะได้อย่างเช่นแต่ก่อนก็พอแล้ว…
ส่วนเรื่องอื่นใด ฮ่องเต้หมิงเต๋อหลับตาลงสองข้าง เอาไว้ค่อยว่ากันภายหลัง…
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ก็ถอนหายใจเบา ๆ แล้วตบที่บ่าของกู้เยี่ยนเจา "ไปเถิด…ไปเดี๋ยวนี้…"
มีแต่รีบแจกจ่ายเงินทองออกไป ร่างกายของหลานสาวจึงจะฟื้นตัวได้เร็วขึ้น
"พ่ะย่ะค่ะ!" กู้เยี่ยนเจามองบุตรสาวตัวน้อยของตน แล้วหมุนกายจากไปอย่างไร้ความลังเล
เด็กน้อยที่นอนเหยียดกายอยู่บนเตียงอ่อน มองแผ่นหลังของบิดาผู้จากไป ริมฝีปากขยับเล็กน้อยแต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา
ถังถังสร้างความลำบากให้ท่านปู่เสด็จพ่อและท่านพ่อแล้ว…