รถม้าเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างราบรื่น ภายในรถ ถังถังใช้มือรองคาง ดวงตากลมโตเป็นประกายมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างอย่างเพ้อฝัน
หงอวี้เห็นพระธิดาครุ่นคิด ก็รู้จักกาลเทศะไม่เอ่ยปากรบกวน
ราวครึ่งชั่วยามต่อมา รถม้าก็จอดลงหน้าจวนโหราหลวง
เด็กน้อยเพิ่งถูกหงอวี้อุ้มข้ามธรณีประตู ก็เห็นโหราหลวงพุ่งเข้ามาอย่างกับสายลม
"แม่!"
เสียงเรียกกังวานดังขึ้น ถังถังรู้สึกตัวถูกอุ้ม ครู่ต่อมาก็ตกสู่อ้อมกอดของโหราหลวง
"แม่ วันนี้เพิ่งจะมาหาข้าได้ยังไง?" ใบหน้าแก่ๆ ที่เต็มไปด้วยหนวดเครารกของโหราหลวงเต็มไปด้วยความน้อยใจ: "ข้ารอแม่ที่หน้าประตูทุกวัน ทุกวันก็รอไม่เจอ กินข้าวก็ลดลง!"
พูดจบ ก็เห็นพ่อบ้านที่วิ่งตามออกมาสะดุดเท้าอย่างไม่ทันตั้งตัว หนังตากระตุกตลอด
โหราหลวงกินน้อย?
เขากินที่ไหนน้อย!
อาหารเช้าซาลาเปาไส้วุ้นสองเข่งพร้อมซุปหนึ่งชาม กลางวันสามอย่างเนื้อสองอย่างผักพร้อมข้าวขาวสามถ้วย เย็นไม่ไก่ทั้งตัวก็เป็ดทั้งตัว...
แค่นี้ยังไม่พอกลางดึกหิวก็ยังอาละวาดขอเส้นหมี่เส้นเงินหนึ่งชามพร้อมขนมสามจาน
โหราหลวงกลับมาได้ไม่นาน เห็นได้ชัดว่าอ้วนขึ้นสองวง
สองวงนะ! ถ้าไม่กินมาก จะอ้วนเร็วขนาดนี้ได้ยังไง!
พ่อบ้านคารวะถังถังแล้ว ก็ก้มหน้าลงยืนอยู่ข้างๆ
ถังถังยื่นมือผลักหัวโหราหลวงออก ขมวดคิ้วมองสำรวจใบหน้าเขาแล้วเอ่ยเสียงแบเบาะ: "ท่านพูดเหลวไหล อย่าคิดว่าข้ายังเด็กแล้วจะหลอกข้าได้นะ!"