ถังถังแหงนหน้ามองคนตรงหน้าที่สวมเสื้อคลุมสีดำ ใบหน้าคมคายเย็นชาด้วยแววตาจดจ่อ สมองน้อยๆ ของนางผุดคำถามใหญ่ขึ้นมา
นามของมัจจุราชขาวดำมิใช่ฟ่านอู๋จิ้วกับเซี่ยปี้อานหรอกหรือ?
เหตุใดท่านลุงยมทูตผู้นี้จึงมีนามแตกต่างกันเล่า?
บางทีกู้จิ้นคงจะมองออกถึงความสงสัยของเด็กน้อย แววตาพลันฉายรอยยิ้มพลางอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "นามที่แพร่หลายในโลกมนุษย์นั้นเป็นของยมทูตหัวหน้าสูงสุด พวกข้าที่เป็นยมทูตล้วนอยู่ภายใต้การปกครองของท่านทั้งสอง จึงเรียกขานรวมว่ายมทูต…"
หัวหน้าสูงสุดของเขาก็คือท่านฟ่าน…
"เป็นเช่นนี้นี่เอง!" เด็กน้อยพยักหน้าอย่างเข้าใจแจ่มแจ้ง "ข้านึกว่ายมทูตทุกแห่งล้วนมีนามเดียวกันเสียอีก…"
รอกลับไปแล้ว ถังถังจะเขียนกำกับให้ชัดเจนในตำราที่กล่าวถึงยมทูต เพื่อมิให้ผู้ใดในภายหลังสับสนเช่นเดียวกับถังถัง
"เช่นนั้นแหละ!" ไป๋อู๋ฉางแทรกตัวเบียดเฮยอู๋ฉางออกไปข้างหนึ่ง แล้วบิดลิ้นยาวๆ ของตนเองออกมาท่อนหนึ่ง "ข้ามีนามว่าเซียวเสวียน นี่คือจี้ที่หลอมจากไอหยินต้นกำเนิดของข้า สามารถคุ้มกันเจ้าให้พ้นจากการโจมตีถึงตายของสิ่งชั่วร้ายได้!"
กล่าวพลาง เซียวเสวียนก็นำจี้ที่สลักลวดลายดอกไห่ถังเช่นกันมาคล้องคอถังถังเบาๆ "หากอยากพบข้าทั้งสอง เพียงเรียกนามข้าก็พอ…"
เขาชื่นชอบเด็กน้อยคนนี้จากใจจริง แม้การมอบไอหยินต้นกำเนิดให้จะทำให้จิตวิญญาณของตนบอบช้ำ แต่หากสามารถคุ้มครองนางให้ปลอดภัยได้ ก็คุ้มค่าแล้ว…
เพียงไม่กี่วันนี้ก็เกิดทั้งศพเชิดและดลแม่ลูกที่กลายเป็นมาร ชีวิตในภายหน้ายังอีกยาวไกล ปัญหาและอันตรายที่ถังถังจะต้องเผชิญคงมีแต่จะเพิ่มพูนขึ้น…