ถังถังขยี้ตาพลางฝืนข่มความง่วง โบกมือน้อย ๆ ให้ผู้บำเพ็ญอี้เฟิง "ศิษย์พี่ ท่านจะพูดกับถังถังเมื่อไรก็ได้ ตอนนี้ต้องแก้เรื่องลำบากของท่านลุงต้าหนิวก่อน…"
อีกอย่าง ตอนนี้ถังถังง่วงจนลืมตาไม่ขึ้นแล้ว อยากนอนหลับสักงีบใหญ่ ๆ
ก้อนแป้งน้อยหาวหวอดอีกครั้ง กวาดตามองแท่นบูชาด้านหลังเขา "ไม่ต้องลำบากถึงเพียงนั้น แม่ของท่านลุงต้าหนิวก็แค่ท้องหิว กลับมาหาอะไรกินเท่านั้น… ขอเพียงให้นางได้กินอิ่มสักมื้อ ความยึดติดก็จะสลาย แล้วจะเข้าสู่สังสารวัฏเองเจ้าค่ะ~"
ไม่ใช่ว่าคนตายทั้งหมดจะกลายเป็นภูตผีร้ายมาทำร้ายคนเจ้าค่ะ ผีบางตนก็แค่มีความยึดติดลึกเกินไป ขอเพียงให้พวกเขาได้สานต่อเรื่องที่ค้างคาใจก่อนตาย ก็จะจากไปอย่างสุขใจแล้วเจ้าค่ะ~
ผู้บำเพ็ญอี้เฟิงเกาศีรษะ เอ่ยปากด้วยความอับอายเล็กน้อย "สหายเต๋ากล่าวถูกต้อง แต่ว่าข้า… วิชายังอ่อนนัก ต้องทำพิธีอัญเชิญวิญญาณ แล้วค่อยถามให้แน่ชัด…"
คาดว่าสหายเต๋าถังถังคงมีเนตรหยินหยางติดตัวมาแต่กำเนิด มิฉะนั้นคงไม่กล่าวยืนยันเช่นนี้
เปลือกตาของถังถังค่อย ๆ ปรือลง ทันใดนั้นนางก็เหลือบเห็นเงาร่างหนึ่งสีหม่นหมอง กำลังค่อมตัวลอยช้า ๆ มุ่งหน้าไปทางห้องครัว
"มาแล้ว!" ก้อนแป้งน้อยพลันมีชีวิตชีวาขึ้น ควักยันต์จากถุงหอมปาไปทางผู้บำเพ็ญอี้เฟิง ชี้นิ้วเล็กไปทางห้องครัว กล่าวเสียงเบา "ดูทางนั้น!"
ผู้บำเพ็ญอี้เฟิงตะลึงงัน ไม่ทันได้คิดมากว่ายันต์บนตัวเป็นชนิดใด ก็หันมองตามทิศทางที่ถังถังชี้โดยสัญชาตญาณ