"ฟ้าแล้งอากาศแห้ง ระวังไฟด้วย!" เสียงของคนบอกเวลากลางคืนดังก้องในค่ำคืนอันเงียบงัน
ถังถังทักทายกู้เยี่ยนเจาเล็กน้อย จากนั้นก็พาหวังต้าหนิวออกจากจวน
ขณะมั่วเฟิงหันหลังปิดประตู มีเงาร่างหนึ่งแอบย่องเข้ามาใกล้ถังถัง ตบบ่าของนางแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "ท่านแม่! ท่านจะไปไหน?"
เจ้าตัวน้อยที่กำลังเหม่อลอยสะดุ้งสุดตัว ขนทั่วร่างลุกซู่ โดยไม่ทันคิดดึงพัดหางม้าที่คาดบั้นเอวตวัดออกไป "ปีศาจร้ายจากไหน กล้าคิดลอบทำร้ายข้า! รับการชำระล้างซะ!"
"เพี๊ยะ!"
"ว้าก!"
เสียงฉาดและเสียงร้องโหยหวนดังขึ้นพร้อมกัน ในคืนอันมืดมิดจนมองไม่เห็นแม้นิ้วมือยิ่งทำให้ระคายหูอย่างยิ่ง
มั่วเฟิงกับอาจารย์หวยเจินที่กำลังกระซิบกับหวังต้าหนิวล้วนตกใจ เมื่อหันไปมองก็เห็นเจ้าตัวน้อยสีหน้าเดือดดาลกับโหราหลวงที่กุมแก้มเต็มไปด้วยความน้อยใจ
"ฮือออ!" โหราหลวงสูดน้ำมูก ส่งเสียงร้องโหยหวนลั่น "ท่านแม่ตีข้า!"
ตนเพียงแค่เอ่ยถามท่านแม่ประโยคเดียว ไยต้องใช้เรี่ยวแรงมหาศาลตีตนด้วยเล่า!
"ตีเจ้าล่ะถูกแล้ว!" ถังถังเหงื่อเย็นเฉียบกลางฝ่ามือ ดวงตาดำขลับเบิกโพลง "ดึกดื่นป่านนี้ไม่นอน เจ้าแอบอยู่หน้าประตูแกล้งคนไปไย! ผีหลอกคน หลอกจนคนตายเลยนะ!"
ดีนักหนาที่ถังถังใจกล้าสติว่องไว หากเป็นคนอื่นวิญญาณคงกระเจิงไปนานแล้ว!
หวังต้าหนิวเดิมทีหัวใจก็เต้นระรัวอยู่แล้ว ถูกโหราหลวงหลอกเช่นนี้ ทั้งคนถึงกับตาค้างถอยหลังล้มลง
"ต้าหนิว!" อาจารย์หวยเจินร้องตกใจ รีบเข้าประคองไว้
ถังถังเห็นดังนั้นโทโสยิ่งพวยพุ่ง คว้าพัดหางม้าฟาดใส่ก้นโหราหลวงต่อ "เจ้าเห็นไหม! หลอกคนจนตายแล้ว! สมควรโดนตี!"