"ไกวไก!" บัดนั้นเองที่ต้นไม้ใหญ่ไกลออกไปถูกผ่าออกเป็นสองซีก เจิ้นกั๋วกงก็อดสะดุ้งเย็นวาบไปทั้งร่างไม่ได้ รีบยกเท้าจะเดินเข้าไปในเขตที่ถังถังใช้เส้นด้ายช่างไม้ตีหมึกล้อมไว้ก่อนหน้านี้
"ฮวาฮวา ข้าปลอดภัยดี! ปล่อยข้าออกไปเร็ว!" ฮวาฮวากำลังกดทับเด็กน้อยเอาไว้ใต้ร่าง เด็กน้อยพยายามอย่างสุดแรงที่จะดิ้นรนออกมา แต่ร่างปุกปุยของฮวาฮวาหนักเกินไป ต่อให้ใช้กำลังทั้งหมดก็ยังขยับเขยื้อนไปไหนไม่ได้เลย
"ฮวา... ฮวาฮวา..." เสียงเด็กน้อยอู้อี้ดังมาจากใต้ท้องของฮวาฮวา ทั้งน่าสงสารและสิ้นไร้หนทาง "ข้า... ข้าสบายดีจริงๆ นะ! อย่าให้ท่านตาทวดพวกเขาเข้ามา... ปล่อยข้าออกไปเร็ว..."
ขนของฮวาฮวาช่างมากมาย ถังถังแทบจะหายใจไม่ออกแล้ว!
แต่ฮวาฮวายังคงเบิ่งตากลม กล้ามเนื้อทุกส่วนตึงเครียด ในลำคอส่งเสียงคำรามต่ำเตือนภัย สายตาจับจ้องไปยังแสงอสนีในมวลเมฆแน่นิ่ง
เด็กน้อยหมดปัญญาจริงๆ ได้แต่พยายามยัดเยียดศีรษะออกมาข้างนอก ขณะที่เหนื่อยจนเหงื่อท่วมหัว ในที่สุดก็เอาศีรษะโผล่ออกมาได้สำเร็จ
"ฮือ..." ถังถังสูดหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่ จากนั้นก็เปล่งเสียงร้องตะโกนว่า "ท่านตาทวดอย่าเข้ามา ข้าสบายดี! ข้าปลอดภัย! ข้า..."
ยังไม่ทันขาดคำ ก็ได้ยินเสียงกัมปนาทกึกก้องดังมาจากปุยเมฆ ชั่วพริบตาต่อมา ก็เห็นลำแสงอสนีสองสายหมุนคว้างเป็นเกลียวพุ่งลงมาจากฟากฟ้า พุ่งตรงมายังถังถังด้วยเสียงหวีดหวิว
"ถังถัง!" เจิ้นกั๋วกงไม่เคยพบเห็นภาพเช่นนี้มาก่อน ถึงกับหน้าซีดเผือดด้วยความตื่นตระหนก "วิ่งเร็ว!"