ตำหนักหยางซิน
ฮ่องเต้หมิงเต๋อนั่งอุ้มพระธิดาองค์น้อยด้วยสีหน้าแสนรักอยู่บนเตียงอ่อน กู้เยี่ยนเจายืนประสานมืออยู่ตรงหน้าท่านทั้งสอง
"เจ้าลูกอกตัญญู! ออกไปให้พ้นสายตาข้า! วันนี้ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้า!" ฮ่องเต้หมิงเต๋อกริ้วจนพระพักตร์ซีดเขียว ทว่ามือที่ช่วยคลึงข้อมือให้พระธิดาองค์น้อยยังคงอ่อนโยน
เป่ากวยเพิ่งจะกี่ขวบกัน ผู้เป็นพ่ออย่างเขาอีกไม่นานก็จะก้าวขาข้างหนึ่งลงโลงแล้ว ยังใช้แผนสกปรกเช่นนี้มาทำร้ายนางอีก!
ฮ่องเต้หมิงเต๋อยิ่งคิดก็ยิ่งกริ้ว ถลึงตาใส่กู้เยี่ยนเจาอย่างแรง ก่อนจะโบกมืออย่างรำคาญพระทัย "อย่ายืนเกะกะอยู่ตรงนี้!"
"ลูกขอรับพระบัญชา!" กู้เยี่ยนเจาคำนับหนึ่งครั้งแล้วถอยออกไป
ร่างของเขาเพิ่งลับไปจากประตู ถังถังก็คว้าแขนเสื้อของฮ่องเต้หมิงเต๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ว่า "เสด็จปู่ ถังถังคิดไม่ดีเอง… ไม่เกี่ยวกับท่านพ่อเลย! แล้วตอนนี้ข้าก็คิดออกแล้วว่าต่อไปถ้าเจอเรื่องแบบนี้จะทำอย่างไรดี~ เสด็จปู่อย่าได้กริ้วเลยนะเพคะ?"
ฮ่องเต้หมิงเต๋อพระทัยอ่อนยวบ ทรงคลึงข้อมือที่แดงระเรื่อของนางเบาๆ พลางทอดพระถอนใจ "เจ้าเด็กโง่… ได้ยินพ่อเจ้าบอกว่าอีกสองวันจะไปเรียนหนังสือแล้วหรือ?"
เปลี่ยนเรื่องกะทันหัน ถังถังชะงักไปครู่หนึ่งจึงพยักหน้าหงึกๆ "ใช่แล้ว! ถังถังไม่เพียงแต่จะไปเรียนหนังสือเท่านั้น ยังมีเพื่อนดีๆ อีกสามคนด้วย~"
วันนี้ ถังถังเฝ้ารอคอยมานานทีเดียว!
แววพระเนตรของฮ่องเต้หมิงเต๋อฉายรอยยิ้ม ทรงแตะปลายจมูกของพระธิดาองค์น้อยเบาๆ ก่อนจะรับสั่งว่า "ถ้ามีอะไรไม่ชินละก็ ต้องบอกเสด็จปู่นะ รู้หรือไม่?"
ถังถังหยิบธนบัตรที่ได้จากการขายยันต์ออกมาหลายใบยัดใส่มือของพระองค์ แยกเขี้ยวฟันขาวซี่เล็กๆ ยิ้มร่าพลางเอ่ยว่า "เสด็จปู่ไม่ต้องกังวล ถังถังจะต้องเป็นเด็กดีแน่นอน~ นี่คือเงินตำลึงที่ได้มาจากการขายยันต์ ถวายเสด็จปู่ใช้จ่ายนะเพคะ!"