"ท่านจะทำเช่นนี้ใย รีบลุกขึ้นเถิด..." หมอเอ่ยพลางยื่นมือไปดึงแขนของมั่วหาน "อาการบาดเจ็บของนายท่านเจ้า ผู้เฒ่าอย่างข้าไม่มีทางรักษาได้จริง ๆ..."
เขาทำการรักษาผู้คนมาเกือบครึ่งชีวิต ยังไม่เคยพบเห็นอาการบาดเจ็บที่น่าหวาดหวั่นเช่นนี้มาก่อน
บาดแผลของท่านสูงศักดิ์ผู้นี้ดูเหมือนถูกสัตว์ร้ายกัด แต่เนื้อหนังรอบ ๆ บาดแผลกลับกลายเป็นสีดำและแข็งทื่อ ราวกับว่าเป็นเพราะพิษ...
คิดถึงตรงนี้ คิ้วของหมอเฒ่าก็ขมวดแน่นขึ้น
หากเป็นพิษ เหตุใดเมื่อครู่เขาจึงใช้เข็มเงินทดสอบ แต่เข็มเงินกลับไม่เปลี่ยนสี...
"ขอท่าน...โปรดช่วยนายท่านของข้าด้วย..." มั่วหานน้ำตาคลอ โขกศีรษะลงกับพื้นอย่างแรง หน้าผากบวมแดงขึ้นทันที
เห็นเขายืนหยัดเช่นนี้ หมอเฒ่าในที่สุดก็ใจอ่อน ถอนหายใจกล่าว "ก็แล้วไป...ผู้เฒ่าอย่างข้าจักทำสุดกำลังก็แล้วกัน...คุณชายของเจ้าถูกสัตว์ร้ายชนิดใดกัดหรือ?"
เขาเกิดและเติบโตที่อำเภอชิงจู๋ นอกจากงูพิษแล้ว ยังไม่เคยได้ยินว่ามีสัตว์ร้ายชนิดใดที่ทำให้คนตายด้วยพิษได้
ดวงตาของมั่วหานเปล่งประกาย คว้าชายเสื้อหมอเฒ่าไว้ เร่งร้อนเอ่ย "ท่านหมอ! นายท่านของข้ามิได้ถูกสัตว์ร้ายกัด แต่มนุษย์กัด!"
พูดจบ มั่วหานรู้สึกว่าไม่เหมาะสม จึงเปลี่ยนคำพูด "ไม่...ไม่ใช่มนุษย์! เป็นศพที่กลายเป็นมนุษย์กัด!"
อสูรพวกนั้นนอกจากกัดแล้ว ยังเหาะเหินเดินอากาศ กระบี่และหอกมิอาจทำอันตรายได้!